Enkele leuke beelden

TOBY

LIEVE TOBY WAARAAN HEB JE DIT VERDIEND??

JE ZOEKT ENKEL EEN WARM MANDJE ,

EN EEN BAASJE ALS VRIEND.
TOT HIERTOE HAD JE ZO WEINIG GELUK.
TELKENMALE MAAKTEN ZE JE DROMEN STUK.
WE ZOEKEN NU EEN BAASJE,

NIET VOOR EVEN.
MAAR IEMAND DIE JOU KIEST,

VOOR DE REST VAN JE LEVEN.

Reageren kan op:

adopties@ace-charity.org

of

0032 474 19 10 75

ACE DAG NEDERLAND, 26 september 2009

Fabiënne en ik samen naar Holland naar de eerste Ace-dag, Fabiënne met 12 hondjes naar Zaventem en ik met 4 hondjes naar Schiphol.
Natuurlijk een ware happening op de beide vliegvelden, waar de adoptanten nerveus op hun nieuwe hondje stonden te wachten.

De volgende dag naar Eck en Wiel gereden. Fabiënne vanuit Valkenburg en ik vanuit Amsterdam met mijn particulier chauffeur Sandra Manasse.
Daar aangekomen was het een drukte alsof de Koningin op bezoek zou komen, iedereen was kraampjes aan het opbouwen om zoveel mogelijk spulletjes te verkopen.
Het werd maar drukker en drukker, bijna 200 bezoekers en plm. 110 geadopteerde hondjes.
Het werd dus een waar feest.

Fabiënne werd een kado aangeboden, een boek met allemaal fotos en verhaaltjes van adoptanten, ook werd haar een prachtig ingelijst gedicht overhandigd, die bij ons op kantoor komt te hangen.
Fabiënne en ik waren aan het eind van de dag zo overdonderd door de drukte en het waanzinnig goed georganiseerde evenment, toen er als klap op de vuurpijl Mick Vandecauter (vrijwilliger België) naar ons toekwam en ons een geheel gereviseerd beademingsapparaat kwam aanbieden, zij had gehoord dat er bij ons zo een apparaat ontbrak, maar de aanschaf van zo een apparaat konden en kunnen wij nooit betalen.
De prijs van zo een apparaat ligt al gauw op plm. 15.000,00, dus voor ons nooit betaalbaar.

Toen aan het eind van de dag alle inkomsten bij elkaar gelegd waren hadden wij een opbrengst van totaal 2.656,50 wat voor ons natuurlijk een fantastisch bedrag is.

Fabiënne en ik willen hierbij nogmaals iedereen onwijs bedanken die dit evenement mogelijk gemaakt hebben en het heeft ons beiden weer gesterkt om door te gaan met ons fantastische levenswerk.
Wij zijn onwijs trots op ons gehele Nederlandse team.

Wij verheugen ons nu al op volgend jaar, want dan gaat er weer een Ace-dag komen.
Heel veel dank en complimenten aan Rineke v.d.Waal en haar gehele team.

Fabiënne Paques en Ton Vandenbroek.
28 september 2009

PLUCHE en NINA op wedstrijd

Hallo allemaal,

Na het brevet te hebben gehaald in Hondenschool Symbo op 16 augustus laatsleden waren Pluche en Niña, mijn twee spaanse dansdiva's klaar voor hun eerste wedstrijd in beginnersklas dogdancing (dansen met hond).
Dit gebeurde dus op zaterdag 26 september op de wedstrijd georganiseerd door de Belgian Border Colley Club op de terreinen van de Vereniging voor Duitse Herders te Rijkevorsel.
Pluche en Niña hebben beiden fantastisch gewerkt en behaalden een 12de plaats op 30 deelnemers voor Pluche met een resultaat van 8,25 punten op 10 en een 10de plaats op 30 deelnemers voor Niña met een resultaat van 8,33 punten op 10.
Jullie moeten daarbij ook weten dat men na 4 x het behalen van een 8 op 10 overmoet naar een hogere klas.
Pluche en Niña zijn dus al goed op weg om volgend seizoen hun volgende achten te halen en zo door te stoten naar het novice klasje.
Zodra alle data's gekend zijn zal ik die ook via de blog doorgeven indien iemand interesse heeft om een dogdancewedstrijd eens van dichtbij mee te maken.
Jammer genoeg zal ik volgend jaar niet bij alle wedstrijden kunnen bijzijn omwille van het volgen van TTouch-kursussen maar het is een voordeel bij een nadeel, dit laat mij dan toe om mijn hondjes nog beter voor te bereiden op hun volgende wedstrijden.
Wat is het toch leuk om kunnen fier te zijn op onze spaanse rescuehondjes die, ondanks het feit dat ze geen rashonden zijn en dat ze niet sinds puppy bij ons zitten, zich toch kunnen laten zien als volwaardige wedstrijdhonden, zich gedragen tijdens de wedstrijd, sociaal zijn tegenover mens en dier, kalm wachten op hun beurt en niet klagen als baasje de choreografie zomaar aanpast tijdens de wedstrijd zelf en er dan nog in slagen beter te werken dan de Russells die al veel langer in training zitten dan zij......
Leve de spaanse meiden ........

Corinne met Pluche en Niña en de "Russells from Brussels".

Beertje

Ik heb er geen idee van hoe dit gefilmd werd maar het is gewoonweg

een geweldig mooie video. Je hart gaat ervan kloppen.

ACE Dag, 26 september 2009 !

***click to enlarge***


Ingezamelde artikelen kunnen ook deze dag afgeleverd worden!!!

HONDENJASJES

Zoals jullie al weten ben ik nog altijd zoet met puppyjasjes breien, maar ik kan ook geen wonderen verrichten, want het is voor en na. Moesten er eventueel mensen zijn die een handje willen toesteken zou ik daar erg dankbaar voor zijn. Mijn emailadres is luna666@skynet.be, je mij altijd contacteren. Wie wil krijgt dan de links naar de gratis breisites met hondenjasjes. Keuze genoeg, van chihuahua tot st-bernard. Alleen is het wat veel om alleen te doen.

Bij deze oproep had ik eigenlijk nog een extra vraag, of iemand ongeveer de ruglengte van BIMPY, kan inschatten, want dat is nl mijn favorietje.

Door omstandigheden kan ik hem nog niet adopteren, maar ik hoop het in de toekomst wel te doen. Daarom krijgt hij van mij zijn persoonlijke jasje.

Alvast bedankt

Connie & Tommeke

Taco

Hallo,
Dit wil ik jullie niet onthouden,het is een voorbeeld hoe onze Taco met bezoek omgaat(hihi).
Dit is een huisvriendin die op bezoek kwam,en wat doe je dan he als grote brave woef?
juist ...op de schoot natuurlijk en al je charmes bovenhalen toch.
groetjes Suzy

Hondenhuisjes

Beste Allemaal,

De winter staat voor de deur, en de schrik springt me al om het hart,
eerst is het de onuitstaanbare hitte, nu komt de koude, dat is nu eenmaal
Spanje, we zouden heel graag een 20 tal huisjes kopen, voor onze viervoeters
droog en warm te houden, misschien is er iemand die ons een huisje schenkt,
we zouden er enorm dankbaar voor zijn, hieronder zie je enkele voorbeelden,
kleintjes en grote, dat is ons nieuwe projectje, zodat we de winter toch door komen,
heel erg bedankt op voorhand,

Fabienne

DODENTOCHT!!!!!!

FANTASTISCH

TOTALE OPBRENGST

2.083,00 euro

Sponsors kunnen storten op

001-4173918-84 (Fortis) ten name van ACE Charity

graag vermelden "Sponsoring dodentocht 2009"


Super Wandelaars van de dodentocht,

Niet te geloven maar waar,
weer eens een knappe prestatie van onze vrijwilligers,
die hun onmetelijke liefde voor onze hondjes weer eens
op een andere manier naar voren brachten, van onze lieverds
hier ,natte dankbare neuzen, twee podencootjes YING en YANG,
die zo kansloos zaten te wachten mogen dankzij het volhouden van
Vicky naar huis, als dat niet geweldig nieuws is!
Aan Griet, Ilka, Fien en Vcky, en alle andere mensen die mee steunden en
sponserden, heel hartelijk dank, in moeilijke tijden als deze een riem onder
het hart, groetjes

Fabienne

DODENTOCHT 2009

DE PERSOONLIJKE INDRUKKEN

Griet

Toen ze mij een tijdje geleden vroegen om mee te stappen met de dodentocht voor shin, moest ik niet nadenken over het antwoord.Natuurlijk zou ik meedoen, wat geld inzamelen voor onze hondjes van Spanje. Ik had niet echt veel getraind, wegens een knie die soms nie mee wil, maar elke kilometer zou een kilometer zijn. Omdat ik van tevoren wist dat ik de 100 niet zou halen heb ik extra mijn best gedaan om zoveel mogelijk sponsering binnen te halen. Dat is me dan ook redelijk gelukt, zelfs tot op de laatse dag (14 aug) verhoogde mijn sponserbedrag. Uiteindelijk had ik een vast bedrag van 203 euro en per kilometer had ik 9 euro. Ik dus al even uitgerekend hoeveel het zou zijn als ik 10 km, 20km, 30km, 40km... zou stappen. 50 kilometer was mijn minimumdoel. Zonder trainen met een slechte knie moest 50 kilometer te doen zijn. Een beetje tegenslag voor mij was wel dat ik die week een enorme drukke, stressy week ging hebben. Maandag en dinsdag werken, maandagavond nog bij de dierenarst gaan werken en dinsdagavond opvliegen naar Malaga. Woensdag tegen 4 uur terug in Zaventem en donderdag en vrijdag weer gewoon werken. Maar swat, alles voor de hondjes dus we gingen ervoor.Tegen 6 uur had ik afgesproken met de andere stappers, Fien, Vicky en Ilka, bij mij thuis (in Bornem) Na Fien nog wa krachtvoedsel te geven :-) vertrokken we richting Bornem centrum. Benny ('t vriendje) deed ons met de auto weg zo dicht mogelijk tegen de start.Aan de start aangekomen... dachten we er aan dat Ilka nog moest inschrijven en Fien en Vicky hun batchke nog moesten afhalen, en dat was natuurlijk op het kerkplein. Fien en Ilka dus terug naar het plein om die af te halen terwijl Vicky en ik op hen wachtte aan de eerste scanning. Tegen kwart voor 8 denk ik dat het was stonden we aan te schuiven aan de eerste scanning. Alles was al opgestropt en het ging geen meter meer vooruit. Ik was hevig en ik wilde zo ver mogelijk van voor vertrekken want dat scheelt een half uur anders dat je kwijt bent bij het vertrek. Dus ik al aant zagen tegen Vicky :-))) Uiteindelijk kwam er een beetje beweging in en konden we scannen. Langs opzij hebben we een heleboel mensen voorbijgestoken om toch wat verder van voor te vertrekken. Maar daar stonden we dus terug strop, ah ja, het was toen nog maar kwart na 8 en we moesten dus nog 3 kwartier wachten. 3 kwartier rechtstaan en stilstaan tussen 10.000 man, geen lachertje. Onze voeten deden al pijn voordat we vertrokken. Zo lang stilstaan is ook al niet goed voor mijne rug dus die voelde ik ook al. Gevolg, ikke terug al aant zagen tegen Vicky hihi. Dat is dus iets dat we weten tegen volgend jaar, alle inschrijvingen aan mij bezorgen dat ik alle batchen op voorhand al kan gaan ophalen en op tijd naar de start dan kunnen we van voor gaan zitten wachten, met de nadruk op zitten.Ale, om 9 uur kwam er stillaan beweging in de mensenmassa. We waren vertrokken. De vlag omhoog en de andere vlag voor ons door de Boomstraat. In't begin is het heel moeilijk om je eigen tempo te houden want iedereen stapt zo snel en je gaat mee met de stroom zonder dat je het beseft. Na een uur en half stappen begon het al donker te worden, nog steeds redelijk warm. Op een donker stuk haalde ik mijn pillamp boven. Ale zonder batterijen, zo eentje met een dynamo dat je moet opwinden. En Vicky maar lachen met mijn lampeke als ik aant opwinden was :-) maar al bij al heeft het toch goed gediend. Tegen dat we in de Weert waren had ik de indruk dat ze met hun kilometers geshoemeld hadden. We zouden nog maar 10 kilometer gestapt hebben, k'had er precies al 25 gedaan. Aan de Friesland begon ik mijn spieren en mijn voeten al te voelen. Dan zaten we op ongeveer 17 kilometer dacht ik. Ilka had ook al last van haar spieren en was een rood kruis aant zoeken maar er kwam maar geen. Die zijn er dus de eerste 30 kilometer veel te weinig. Aan Hingene waren we toe aan een sanitaire stop... We moesten piessen, gelijk Vicky dat zo mooi kon zeggen :-)In de cafe's stonden lange wachtrijen en dat was te lang stilstaan voor onze spieren dus ik effe gebeld naar mijn buurvrouw en daar 4 wc beurten geregeld. Dan naar Wintam en Ruisbroek en zo naar Kalfort. In Kalfort was een rood kruis. Ilka is daar achtergebleven voor verzorging. Welle met 3 verder. We zaten toen op 33 km. Ik was al bang dat ik den Duvel niet zou halen, laat staan de Palm (Mijn minimum 50 km) Op 35 km stonden er een paar mensen van onze hondenschool. Zij waren ook 2 man aant volgen met de auto op de stops. Daar heb ik Fien en Vicky verlaten en heeft iemand van de school de achterkant van mijn knie gemasseerd. Daar heb ik ook een blaar doorprikt en een compeedpatchke geplakt. Toen terug vertrokken, alleen. Dat is wel heel anders, zo alleen. Mijn mp3 speler in mijn oren gestoken en stillekes alleen verder gegaan. Het was toen een uur of 4 of half 5 denk ik en toen begon ik wa koud te krijgen en heb ik mijne fleece aangedaan. Mijn spieren en mijn knie begonnen toen serieus zeer te doen. Ik was wel vastbesloten om den Duvel minstens te halen. Dat zou 40 km zijn en ik nog maar eens in mijn hoofd berekend hoeveel geld ik dan bijeen zou hebben voor de hondjes. In mijn binnenste had ik me al verontschuldigd bij alle woefjes van Spanje dat ik de 50 niet zou halen. Ik begon me ook wat misselijk te voelen en te hyperentileren dus ik hoopte dat ik zo snel mogelijk aan den Duvel zou aankomen. In de verte zag ik de grote schoorstenen al en achter elke hoek hoopt ik de scanning te zien. Ik wilde telkens gaan zitten, maar dan zou ik nog langer onderweg zijn, dus niet zitten. Of toch even zitten? Nee toch niet. Als je zo alleen loopt en het echt moeilijk begint te gaan, wat er dan allemaal door je hoofd gaat... Ik zou tegen Fabienne moeten gaan zeggen dat ik zelfs de 50 niet gehaald heb. Ook tegen Ann en Ria en Ingrid, maar vooral tegen alle hondjes. Ik voelde mij echt schuldig en ik ging falen want ik wist dat ik de 50 niet ging halen. Onderweg naar den Duvel den Benny al gebeld om te vragen of hij naar den Duvel wilde komen om mij op te halen. Uiteindelijk toch den Duvel bereikt. Ikke daarbinnen en daar kwam ik Fien en Vicky nog tegen. Zij hadden een oponthoud gehad want Vicky had een appelflauwte gehad. Ik lichtte hen in dat ik over de scanning ging gaan en ging stoppen. Ik wilde zo rap mogelijk naar de auto, mijn knie deed zeer en mijne rug, en mijn spieren schreewde om te gaan zitten. Ik dus door de scanning en aan de eerste trottoir die ik tegen kwam ben ik gaan zitten. Ik belde Benny op om te vragen of hij er bijna was...Zegt die toch aan de telefoon dat hem een kilometer verder stond te wachten zeker. Lap... nog stappen. Ale ik terug recht gekreuffeld en terug beginnen stappen. Ne kilometer??? Mijne vent moet is dringend leren wa ne kilometer is. 2 kilometer verder stond hem. Die 2 kilometer waren er precies 20. Ik heb mij neergeploft en mijn beslissing was genomen, ik moest stoppen, hoe erg het ook was, wat ik me ook voorgenomen had. Het ging nie meer. Ik had er dus 42 gestapt. Fien en Vicky heb ik nog voorbij zien komen, ik heb hen nog sterkte gewenst en ben naar den auto gestrompeld. Thuisgekomen, voelde mij echt zo schuldig als iets (nu nog eigenlijk maar ja) mijn bed in en gaan slapen. Rond 11 uur terug uit da bed. Met Fabienne en Ann gebeld. Gebeld naar Fien om te horen hoever ze stonden en hoe het met hen ging. In de namiddag nog is gebeld om hen wat moed in te spreken. Tegen de avond naar Bornem gegaan (al mankend natuurlijk :-)) om Fien en Vicky te verwelkomen aan de finish. Tegen dat ze aan het begin van de Boomstraat waren, was ik ze tegemoet gekomen om samen met hen de laatste kilometer mee te stappen. Verder kon ik ze niet tegemoet gaan, mijn knie en spieren wilden niet mee. Het is een hele ervaring geweest. Ik heb er dan wel maar 42 gedaan, maar heb toch 580 euro ingezameld voor onze Spaanse hondjes, daar ben ik toch een beetje tevreden over.

Volgend jaar doe ik zeker terug mee en dan zorg ik ervoor dat ik meer kilometers kan doen en eens zoveel kan inzamelen voor onze lieve woeffen.

Groetjes Griet

Fien

De dodentocht…

Ik had er dit jaar weer helemaal zin in, na vorig jaar voor de 1ste keer te hebben meegedaan en bijna tot de helft geraakt wou ik dit jaar absoluut terug meedoen en geld inzamelen voor de hondjes. De situatie wordt er echt niet beter op in Spanje en door de crisis is het financieel ook niet makkelijk geworden om alles altijd rond te krijgen. Dus was ik vastbesloten om zo ver mogelijk te stappen….voor de hondjes!

Ik was zelfs beginnen trainen maar je echt helemaal voorbereiden op de dodentocht kan je toch niet echt. De dodentocht is toch nog anders, je hebt ups and downs, de ene moment zie je het volledig zitten en de andere moment zou je willen opgeven.
S’avonds als je begint is het leuk en gezellig, iedereen in Bornem zit gezellig buiten op zijn oprit je aan te moedigen om zo ver mogelijk te gaan, dat maakt van de dodentocht iets speciaal vind ik.
Naarmate de nacht wordt ingezet wordt het kouder en donkerder en dan begin het moeilijker te worden, vooral als je langs donkere wegjes gaat waar geen straat verlichting is.
Tegen de morgen hadden Griet en Ilka het moeten opgeven dus gingen Vicky en ik vastbesloten door….voor de hondjes want dat was onze motivatie om door te gaan!

Toen het morgen was en het stilletjesaan licht werd zaten we er een beetje door, veel eten kreeg je niet dit jaar dus besloten we Nancy te contacteren die vorig jaar voor Shin de dodentocht heeft uitgewandeld. Zij bracht ons eten en drinken en moedigde ons stevig aan om door te gaan, een hele opkikker! We konden er weer tegenaan, de zon kwam op en we liepen tussen de velden met dauw door wat heel mooie taferelen opleverden.
Op naar de 50 km!

We hadden besloten om gewoon van controlepost tot controlepost te gaan en dan zien we wel hoe ver we geraken.
Ria en Robert zijn door de dag ons ook nog eens komen bevoorraden van voedsel,drank en steun en hebben dan ook een stukje meegewandeld met ons.
Hoe later op de dag hoe warmer het werd en dat maakte de wandeling er niet gemakkelijker op maar door de vele aanmoedigingen zijn we toch blijven doorgaan, slepend op het einde van de ene controlepost tot de andere. We konden niet meer, waren uitgeput en vielen af en toe neer in het gras. Nancy die ons s’morgens als was komen bevoorraden heeft de laatste 30 km ongeveer met ons meegewandeld om ons tot de eindmeet mee te slepen.

We kregen om de haverklap telefoontjes en berichtjes van vrijwilligers,vrienden en familie om ons aan te moedigen en te steunen. Ook Fabienne en Ann moedigden ons vanuit Spanje stevig aan om door te gaan.

De laatste km waren echt de zwaarste, er kwam maar geen eind aan maar eens je de laatste bocht omgaat en je tussen al die mensen loopt die je feliciteren voel je even de pijn van je voeten niet meer en begin je blij te worden dat je het gehaald hebt.

Eerlijk gezegd ben ik toch wel een beetje fier op mezelf dat ik die 100 km gehaald heb maar het was mij nooit gelukt zonder alle steun die we van iedereen gekregen hebben en daar wil ik iedereen van harte voor bedanken!

Groetjes Fien

Vicky
14 augustus is een dag vol spanning, vol stress, vol emotie en ook wel beetje angst...Den beruchten dodentocht van Bornem komt eraan en ik weet niet goed wat ik moet verwachten. Mensen zeggen zoveel, hou rekening mee dat en hou rekening mee dit. Het verveelde me, ik was nog niet in Bornem en was al op van de zenuwen...Eindelijk 18.00 aangekomen bij Griet niemand die nog zei vas zus en zo, enkel nog sms'n met sterkte en een goeie tocht kwam men inbox binnen de spanning viel terug een beetje af. Fien en Ilka aangekomen bij Griet en we konden vertrekken op naar de start... De drukte was enorm, bijna 11.000 inschrijvingen en zag ons daar staan gelijk een bende mieren opeen... En voorwat? Voor aftezien, voor pijn te hebben,... Neen, voor de hondjes te helpen, dat is ons doel en daar gaan we voor...Wij moesten maar 24 uur afzien, die hondjes soms wel hun hele leven...De sfeer werd intenser en om 21.00 waren we weg, weg voor nen tocht van 100km. Velen gingen afvallen, maar wij gingen opweg voor onze hondjes en we gingen volhouden.De start was echt een zalig gevoel, mensen steunen u echt en sleuren u de tocht echt in. iedereen nog fris en iedereen die het echt vollop ziet zitten, niemand die nadenkt over wat ons tewachten staat... Gewoon genieten en stappen is de boodschap. De eerste matten over en we blijven heel vrolijk met ons 4... We weten nog steeds waarvoor het is, de spaanse schatten die echt op ons rekenen. Iedere hond die we horen blaffen of die we zien die steunt ons, die zit daar voor ons, allé zo dachten Griet en ik der toch in iedere geval over. We konden nog lachen tot de 33 km, plezier was er in overvloed... Helaas Ilka haar pijn in de benen en de blaren die al aanwezig waren deden haar achterblijven bij de EHBO-post. We moesten met ons 3'n echt verder gaan want anders kwam het voor ons ook niet goed. Verder op stap de vrolijkheid werd al minder en het begin door te dringen waarom DODEN-tocht. De voeten de benen dat was allemaal niet meer zo akkoord met dit hele gebeuren. Griet begon te minderen en ze raakte achter op Fien en ik. Toch we zijn als team vertrokken en wouden er zo graag als team komen, dus toch nog even proberen haar terug op te nemen, maar het was bijna genoeg voor Griet op de 37 km... Fien en ik gingen vlot verder, op naar de Duvel-tent, nen zalige stop voor velen en een eindstreep voor anderen. Wij wouden verder, toch ik voelde dat het misging. We moesten een sanitaire stop nemen, dus ik kreeg de kans om voor het eerst effen te gaan zitten. Dodelijk en pijnlijk, even buitenwesten gaan door onderkoeling en suiker tekort leek dood normaal. De gevoelens dan waren verschrikkelijk, ik wou niet opgeven, wat was 40km, ik wou die finish over... De minder lekkere suikerwafel die we daar kregen heeft wel men redding geweest, even nog wat bekomen en een kleine nieuwe lading energie kwam boven. We gingen verder, op naar de 50km, op 42 km Griet nog gezien, ze gaf het op, jammer dat ze niet meer meeging, maar toch super prestatie... Nancy hadden we uit haar bed mogen sms'n en ze was opweg met sandwiches en frisdrank, en wat zo'n redding geweest is Druivensuiker... Het zonneke kwam op en de kilte trok langzaam weg en het gaf ons echt nieuwe energie, we gingen ervoor, zoveel was zeker. Controlpost voor controlepost gingen we bekijken. De 50km voorbij, ergens oef, maar ook een gevoel van nog eens zoveel schoot bij me binnen en de moed zakte wel weer terug... Verstand op nul en stappen maar was de boodschap en we gingen. Tussen de 57 en de 66km kwam men venteke Filip men dogsitter Julie'ke en Blanqui even afzetten, het gaf wat nieuwe moed en mee nen hond kunnen wandelen was veel leuker hé. Ook Ria en Robert die ons tegen kwamen om even wat mee te stappen gaf echt een nieuwe lading energie en de vrolijkheid kwam dan weer even boven. Steeds voorzien van eten en drinken konden we der dankzij onze steunende collega-vrijwilligers weer even tegen aan... Het steunende telefoontje van Fabienne vanuit Spanje was echt zalig en deed ons nog verder gaan, ik wou die eindstreep over en wou dervoor doodvallen toen Fabienne terug belde en ons de honden liet horen. Het geblaf horen van die arme Spaanse honden gaf me een emotioneel gevoel en ik werd terug herinnerd aan het feit dat het voor die honden is dat we het doen, dus de moed komt dan echt terug boven en het verstand gaat weer op automatische piloot. We zaten toen al aan 85km, dus die laatste 15 moesten toch ook nog lukken hé, we waren overtuigt, we gingen het halen, we moesten het halen... Nancy was ons sinds 78km komen bijstaan en ze ging ons wel meeslepen als het moest, we waren al zover en mochten nu toch niet opgeven hé... Op 85km, kwam men lieve Tequiero, men eerste Spaanse Shinner, men super Podenco'tje ons vergezellen, hij moest met ons mee over de streep, hij heeft dat goed gedaan en mij een extra versnellingske doen bijzetten opweg naar de 90 km en opweg naar de 95 km. We keken niet meer naar hoever, we keken enkel nog uit naar volgende scanning. Heel even had ik Fien achter gelaten, gewoon omdat het me zo verveelde dat ik nog zover moest, omda ik zo kwaad werd en der emotioneel doorheen zat... Bij de 90km liepen we terug samen en we gingen dervoor. Die waren gewoon het lastigst en die deden echt alles met je, het huilen stond ons nader dan het lachen en de moed waren we aant verliezen toen we dacht van nog een 4 km en het er toch nog 5 bleken tezijn... We wisten het nie meer, we waren kapot en moesten nog een uur lopen... Nancy en Tequiero nog steeds aan ons zijde en Ria en Robert die ons tegemoed kwamen. Tis nie ver meer was hun boodschap, 'jaja' was men reactie dat hoor ik de mensen al van 12.00 deze middag zeggen en we zijn intussen 19.50... Dus kwil het nie meer horen... Oh zei Robert nen een dik half uur en we zijn der... Jaja nog 4km op 30min, da waren ook weer van die oppeppende blaaskes waar ik niet meer in geloofde... We strompelden echt door, die km leken zoveel verder tezijn dan die andere, Die borden mee hoever nog kwamen men strot uit en ik geloofde der niets meer van...Fien kreeg rond de 98km nen opstoot van energie en dat bracht me ook terug bij kennis en realiseerde me plots waar we het weer voor deden en de emotie's werden weer iets meer vrolijkheid bij het bedenken dat we der zo dichtbij waren... Op naar de Finish, met Ria, Robert, Griet en Tequiero aan ons zijde... Nancy was even voor de finish achter gebleven want het waren ons 500m... Toch Super Super bedankt voor al uw steun waar we konden op rekenen... De laatste matten, zalig om tezien... Eindelijk !!! Nog even blijven staan voor wat foto's en dan eindelijk rustig kunnen gaan zitten en bij praten over de belevenis...Alle mensen die ons bij gestaan hebben super bedankt, alle collega vrijwilligers die naast ons gelopen hebben super bedankt, de meer dan 150sms'n hebben me echt geholpen, de vele sponsers ook heel veel dank en men ventje bedankt voor Blanqui en Tequiero ook even in de strijd te komen gooien en ook voor uw stein... Voor mezelf was het een tocht met wat up's en down's, maar toch zo de moeite als je bedenkt waar je het voor doet...Onze Spaanse honden, ze rekenen zo op ons en we stelden hen niet teleur...Ying en Yang men eigen beloning voor het afzien, ik kan niet wachten om die schatten te ontmoeten...Bornem tot volgend jaar 13 augustus 2010 dan sta ik terug aan de start voor de Spaanse honden en geef ik terug alles wat ik kan...

Extra domeinnaam

Hallo beste vrijwilligers en geïnteresseerden

vanaf nu kan er ook gebruik gemaakt worden van het volgende website-adres:

www.asielhonden.com

Deze naam is wat gemakkelijker in het gebruik om door te geven aan mogelijke adoptanten!

Robert

(met dank aan Nik Van Campenhout voor het ontwerp van de website!)

AIRPORT SEP. 16TH 09

Sommige gingen weer naar hun thuis in Denemarken, Lilie, ons oudje die niemand meer wou, onze knappe Rocko,

onze Braise die maar op drie pootjes kan lopen, na 5 operaties,....en Dollie die al een jaar weer woont bij Nika,...

Fabienne

NENA EN MIMI

MIMI mocht naar Duitsland verhuizen maar onze galgo cross, NENA blijft maar wachten,

zij is nochthans eentje dat liefde en vriendschap te over heeft,....

Nenaatje doet hierbij een oproep,...

Fabienne

Kattenmanden gevraagd

Beste allemaal,

Buiten dat we 350 honden op de Refugio hebben lopen er ook heel veel katten rond.

Deze zijn allemaal gesteriliseerd door Fabienne dus voorplanten gaat niet meer.

Nu kwam er een vraag van Fabienne of we misschien aan katten mandjes konden komen.

Mandjes die je aan de verwarming kan hangen?

Misschien dat er handige klussers onder ons zijn die ze zelf in elkaar kunnen zetten.

en voor de allerhandigste klussers een dakje met waterafstotend materiaal, zodat ze erin kunnen kruipen, of ze zo te maken dat ze opgehangen kunnen worden aan takken of bomen. misschien kan er stof om wat waterafstotend is.
ja ik zeg het allemaal zo makkelijk maar je weet nooit wie ik op een idee breng. en als er eenmaal een model is kunnen er vele volgen toch?

en misschien wordt het wel HET BESTE IDEE VAN NEDERLAND hihihihihihihih

allemaal weer hartelijk dank!!


Sandra Manasse

vrijwilliger ACE Nederland - Animal Care of España

06 - 48 97 38 57

www.ace-charity.org

Cats sleep everywhere,...

I am a cat and I can sleep anywhere....

Vliegenzakken

Beste club van 100 en alle vrienden/vrijwilligers van ACE

Van de zomer hadden we veel last van vliegen. Gelukkig is dat door de vliegenzakken een heel stuk minder.
Er kwam een verzoek of we er nog meer konden verzorgen dus dat heb ik gedaan.

Ik heb 24 zakken klaar staan en ik wil alle club van 100 leden weer hartelijk danken.
Dankzij jullie hebben we dit weer kunnen doen.

Blijf vooral lid!!! En ben je het nog niet meld je dan aan voor € 1.00 per maand we kunnen er zoveel goeds voor doen.

Sandra Manasse



Sandra Manasse
vrijwilliger ACE Nederland - Animal Care of España
06 - 48 97 38 57
www.ace-charity.org

Tia en Yona

Tia (voorheen Ada) en Yona (voorheen Marcus), 2 Bretons Espagneuls die gered zijn van de hel die men Spanje noemt.
Nu gelukkig tijdens een speelpartij in het park op een zonnige namiddag.

Groetjes, Fien