Enkele leuke beelden

TOBY

LIEVE TOBY WAARAAN HEB JE DIT VERDIEND??

JE ZOEKT ENKEL EEN WARM MANDJE ,

EN EEN BAASJE ALS VRIEND.
TOT HIERTOE HAD JE ZO WEINIG GELUK.
TELKENMALE MAAKTEN ZE JE DROMEN STUK.
WE ZOEKEN NU EEN BAASJE,

NIET VOOR EVEN.
MAAR IEMAND DIE JOU KIEST,

VOOR DE REST VAN JE LEVEN.

Reageren kan op:

adopties@ace-charity.org

of

0032 474 19 10 75

ACE DAG NEDERLAND, 26 september 2009

Fabiënne en ik samen naar Holland naar de eerste Ace-dag, Fabiënne met 12 hondjes naar Zaventem en ik met 4 hondjes naar Schiphol.
Natuurlijk een ware happening op de beide vliegvelden, waar de adoptanten nerveus op hun nieuwe hondje stonden te wachten.

De volgende dag naar Eck en Wiel gereden. Fabiënne vanuit Valkenburg en ik vanuit Amsterdam met mijn particulier chauffeur Sandra Manasse.
Daar aangekomen was het een drukte alsof de Koningin op bezoek zou komen, iedereen was kraampjes aan het opbouwen om zoveel mogelijk spulletjes te verkopen.
Het werd maar drukker en drukker, bijna 200 bezoekers en plm. 110 geadopteerde hondjes.
Het werd dus een waar feest.

Fabiënne werd een kado aangeboden, een boek met allemaal fotos en verhaaltjes van adoptanten, ook werd haar een prachtig ingelijst gedicht overhandigd, die bij ons op kantoor komt te hangen.
Fabiënne en ik waren aan het eind van de dag zo overdonderd door de drukte en het waanzinnig goed georganiseerde evenment, toen er als klap op de vuurpijl Mick Vandecauter (vrijwilliger België) naar ons toekwam en ons een geheel gereviseerd beademingsapparaat kwam aanbieden, zij had gehoord dat er bij ons zo een apparaat ontbrak, maar de aanschaf van zo een apparaat konden en kunnen wij nooit betalen.
De prijs van zo een apparaat ligt al gauw op plm. 15.000,00, dus voor ons nooit betaalbaar.

Toen aan het eind van de dag alle inkomsten bij elkaar gelegd waren hadden wij een opbrengst van totaal 2.656,50 wat voor ons natuurlijk een fantastisch bedrag is.

Fabiënne en ik willen hierbij nogmaals iedereen onwijs bedanken die dit evenement mogelijk gemaakt hebben en het heeft ons beiden weer gesterkt om door te gaan met ons fantastische levenswerk.
Wij zijn onwijs trots op ons gehele Nederlandse team.

Wij verheugen ons nu al op volgend jaar, want dan gaat er weer een Ace-dag komen.
Heel veel dank en complimenten aan Rineke v.d.Waal en haar gehele team.

Fabiënne Paques en Ton Vandenbroek.
28 september 2009

PLUCHE en NINA op wedstrijd

Hallo allemaal,

Na het brevet te hebben gehaald in Hondenschool Symbo op 16 augustus laatsleden waren Pluche en Niña, mijn twee spaanse dansdiva's klaar voor hun eerste wedstrijd in beginnersklas dogdancing (dansen met hond).
Dit gebeurde dus op zaterdag 26 september op de wedstrijd georganiseerd door de Belgian Border Colley Club op de terreinen van de Vereniging voor Duitse Herders te Rijkevorsel.
Pluche en Niña hebben beiden fantastisch gewerkt en behaalden een 12de plaats op 30 deelnemers voor Pluche met een resultaat van 8,25 punten op 10 en een 10de plaats op 30 deelnemers voor Niña met een resultaat van 8,33 punten op 10.
Jullie moeten daarbij ook weten dat men na 4 x het behalen van een 8 op 10 overmoet naar een hogere klas.
Pluche en Niña zijn dus al goed op weg om volgend seizoen hun volgende achten te halen en zo door te stoten naar het novice klasje.
Zodra alle data's gekend zijn zal ik die ook via de blog doorgeven indien iemand interesse heeft om een dogdancewedstrijd eens van dichtbij mee te maken.
Jammer genoeg zal ik volgend jaar niet bij alle wedstrijden kunnen bijzijn omwille van het volgen van TTouch-kursussen maar het is een voordeel bij een nadeel, dit laat mij dan toe om mijn hondjes nog beter voor te bereiden op hun volgende wedstrijden.
Wat is het toch leuk om kunnen fier te zijn op onze spaanse rescuehondjes die, ondanks het feit dat ze geen rashonden zijn en dat ze niet sinds puppy bij ons zitten, zich toch kunnen laten zien als volwaardige wedstrijdhonden, zich gedragen tijdens de wedstrijd, sociaal zijn tegenover mens en dier, kalm wachten op hun beurt en niet klagen als baasje de choreografie zomaar aanpast tijdens de wedstrijd zelf en er dan nog in slagen beter te werken dan de Russells die al veel langer in training zitten dan zij......
Leve de spaanse meiden ........

Corinne met Pluche en Niña en de "Russells from Brussels".

Beertje

Ik heb er geen idee van hoe dit gefilmd werd maar het is gewoonweg

een geweldig mooie video. Je hart gaat ervan kloppen.

ACE Dag, 26 september 2009 !

***click to enlarge***


Ingezamelde artikelen kunnen ook deze dag afgeleverd worden!!!

HONDENJASJES

Zoals jullie al weten ben ik nog altijd zoet met puppyjasjes breien, maar ik kan ook geen wonderen verrichten, want het is voor en na. Moesten er eventueel mensen zijn die een handje willen toesteken zou ik daar erg dankbaar voor zijn. Mijn emailadres is luna666@skynet.be, je mij altijd contacteren. Wie wil krijgt dan de links naar de gratis breisites met hondenjasjes. Keuze genoeg, van chihuahua tot st-bernard. Alleen is het wat veel om alleen te doen.

Bij deze oproep had ik eigenlijk nog een extra vraag, of iemand ongeveer de ruglengte van BIMPY, kan inschatten, want dat is nl mijn favorietje.

Door omstandigheden kan ik hem nog niet adopteren, maar ik hoop het in de toekomst wel te doen. Daarom krijgt hij van mij zijn persoonlijke jasje.

Alvast bedankt

Connie & Tommeke

Taco

Hallo,
Dit wil ik jullie niet onthouden,het is een voorbeeld hoe onze Taco met bezoek omgaat(hihi).
Dit is een huisvriendin die op bezoek kwam,en wat doe je dan he als grote brave woef?
juist ...op de schoot natuurlijk en al je charmes bovenhalen toch.
groetjes Suzy

Hondenhuisjes

Beste Allemaal,

De winter staat voor de deur, en de schrik springt me al om het hart,
eerst is het de onuitstaanbare hitte, nu komt de koude, dat is nu eenmaal
Spanje, we zouden heel graag een 20 tal huisjes kopen, voor onze viervoeters
droog en warm te houden, misschien is er iemand die ons een huisje schenkt,
we zouden er enorm dankbaar voor zijn, hieronder zie je enkele voorbeelden,
kleintjes en grote, dat is ons nieuwe projectje, zodat we de winter toch door komen,
heel erg bedankt op voorhand,

Fabienne

DODENTOCHT!!!!!!

FANTASTISCH

TOTALE OPBRENGST

2.083,00 euro

Sponsors kunnen storten op

001-4173918-84 (Fortis) ten name van ACE Charity

graag vermelden "Sponsoring dodentocht 2009"


Super Wandelaars van de dodentocht,

Niet te geloven maar waar,
weer eens een knappe prestatie van onze vrijwilligers,
die hun onmetelijke liefde voor onze hondjes weer eens
op een andere manier naar voren brachten, van onze lieverds
hier ,natte dankbare neuzen, twee podencootjes YING en YANG,
die zo kansloos zaten te wachten mogen dankzij het volhouden van
Vicky naar huis, als dat niet geweldig nieuws is!
Aan Griet, Ilka, Fien en Vcky, en alle andere mensen die mee steunden en
sponserden, heel hartelijk dank, in moeilijke tijden als deze een riem onder
het hart, groetjes

Fabienne

DODENTOCHT 2009

DE PERSOONLIJKE INDRUKKEN

Griet

Toen ze mij een tijdje geleden vroegen om mee te stappen met de dodentocht voor shin, moest ik niet nadenken over het antwoord.Natuurlijk zou ik meedoen, wat geld inzamelen voor onze hondjes van Spanje. Ik had niet echt veel getraind, wegens een knie die soms nie mee wil, maar elke kilometer zou een kilometer zijn. Omdat ik van tevoren wist dat ik de 100 niet zou halen heb ik extra mijn best gedaan om zoveel mogelijk sponsering binnen te halen. Dat is me dan ook redelijk gelukt, zelfs tot op de laatse dag (14 aug) verhoogde mijn sponserbedrag. Uiteindelijk had ik een vast bedrag van 203 euro en per kilometer had ik 9 euro. Ik dus al even uitgerekend hoeveel het zou zijn als ik 10 km, 20km, 30km, 40km... zou stappen. 50 kilometer was mijn minimumdoel. Zonder trainen met een slechte knie moest 50 kilometer te doen zijn. Een beetje tegenslag voor mij was wel dat ik die week een enorme drukke, stressy week ging hebben. Maandag en dinsdag werken, maandagavond nog bij de dierenarst gaan werken en dinsdagavond opvliegen naar Malaga. Woensdag tegen 4 uur terug in Zaventem en donderdag en vrijdag weer gewoon werken. Maar swat, alles voor de hondjes dus we gingen ervoor.Tegen 6 uur had ik afgesproken met de andere stappers, Fien, Vicky en Ilka, bij mij thuis (in Bornem) Na Fien nog wa krachtvoedsel te geven :-) vertrokken we richting Bornem centrum. Benny ('t vriendje) deed ons met de auto weg zo dicht mogelijk tegen de start.Aan de start aangekomen... dachten we er aan dat Ilka nog moest inschrijven en Fien en Vicky hun batchke nog moesten afhalen, en dat was natuurlijk op het kerkplein. Fien en Ilka dus terug naar het plein om die af te halen terwijl Vicky en ik op hen wachtte aan de eerste scanning. Tegen kwart voor 8 denk ik dat het was stonden we aan te schuiven aan de eerste scanning. Alles was al opgestropt en het ging geen meter meer vooruit. Ik was hevig en ik wilde zo ver mogelijk van voor vertrekken want dat scheelt een half uur anders dat je kwijt bent bij het vertrek. Dus ik al aant zagen tegen Vicky :-))) Uiteindelijk kwam er een beetje beweging in en konden we scannen. Langs opzij hebben we een heleboel mensen voorbijgestoken om toch wat verder van voor te vertrekken. Maar daar stonden we dus terug strop, ah ja, het was toen nog maar kwart na 8 en we moesten dus nog 3 kwartier wachten. 3 kwartier rechtstaan en stilstaan tussen 10.000 man, geen lachertje. Onze voeten deden al pijn voordat we vertrokken. Zo lang stilstaan is ook al niet goed voor mijne rug dus die voelde ik ook al. Gevolg, ikke terug al aant zagen tegen Vicky hihi. Dat is dus iets dat we weten tegen volgend jaar, alle inschrijvingen aan mij bezorgen dat ik alle batchen op voorhand al kan gaan ophalen en op tijd naar de start dan kunnen we van voor gaan zitten wachten, met de nadruk op zitten.Ale, om 9 uur kwam er stillaan beweging in de mensenmassa. We waren vertrokken. De vlag omhoog en de andere vlag voor ons door de Boomstraat. In't begin is het heel moeilijk om je eigen tempo te houden want iedereen stapt zo snel en je gaat mee met de stroom zonder dat je het beseft. Na een uur en half stappen begon het al donker te worden, nog steeds redelijk warm. Op een donker stuk haalde ik mijn pillamp boven. Ale zonder batterijen, zo eentje met een dynamo dat je moet opwinden. En Vicky maar lachen met mijn lampeke als ik aant opwinden was :-) maar al bij al heeft het toch goed gediend. Tegen dat we in de Weert waren had ik de indruk dat ze met hun kilometers geshoemeld hadden. We zouden nog maar 10 kilometer gestapt hebben, k'had er precies al 25 gedaan. Aan de Friesland begon ik mijn spieren en mijn voeten al te voelen. Dan zaten we op ongeveer 17 kilometer dacht ik. Ilka had ook al last van haar spieren en was een rood kruis aant zoeken maar er kwam maar geen. Die zijn er dus de eerste 30 kilometer veel te weinig. Aan Hingene waren we toe aan een sanitaire stop... We moesten piessen, gelijk Vicky dat zo mooi kon zeggen :-)In de cafe's stonden lange wachtrijen en dat was te lang stilstaan voor onze spieren dus ik effe gebeld naar mijn buurvrouw en daar 4 wc beurten geregeld. Dan naar Wintam en Ruisbroek en zo naar Kalfort. In Kalfort was een rood kruis. Ilka is daar achtergebleven voor verzorging. Welle met 3 verder. We zaten toen op 33 km. Ik was al bang dat ik den Duvel niet zou halen, laat staan de Palm (Mijn minimum 50 km) Op 35 km stonden er een paar mensen van onze hondenschool. Zij waren ook 2 man aant volgen met de auto op de stops. Daar heb ik Fien en Vicky verlaten en heeft iemand van de school de achterkant van mijn knie gemasseerd. Daar heb ik ook een blaar doorprikt en een compeedpatchke geplakt. Toen terug vertrokken, alleen. Dat is wel heel anders, zo alleen. Mijn mp3 speler in mijn oren gestoken en stillekes alleen verder gegaan. Het was toen een uur of 4 of half 5 denk ik en toen begon ik wa koud te krijgen en heb ik mijne fleece aangedaan. Mijn spieren en mijn knie begonnen toen serieus zeer te doen. Ik was wel vastbesloten om den Duvel minstens te halen. Dat zou 40 km zijn en ik nog maar eens in mijn hoofd berekend hoeveel geld ik dan bijeen zou hebben voor de hondjes. In mijn binnenste had ik me al verontschuldigd bij alle woefjes van Spanje dat ik de 50 niet zou halen. Ik begon me ook wat misselijk te voelen en te hyperentileren dus ik hoopte dat ik zo snel mogelijk aan den Duvel zou aankomen. In de verte zag ik de grote schoorstenen al en achter elke hoek hoopt ik de scanning te zien. Ik wilde telkens gaan zitten, maar dan zou ik nog langer onderweg zijn, dus niet zitten. Of toch even zitten? Nee toch niet. Als je zo alleen loopt en het echt moeilijk begint te gaan, wat er dan allemaal door je hoofd gaat... Ik zou tegen Fabienne moeten gaan zeggen dat ik zelfs de 50 niet gehaald heb. Ook tegen Ann en Ria en Ingrid, maar vooral tegen alle hondjes. Ik voelde mij echt schuldig en ik ging falen want ik wist dat ik de 50 niet ging halen. Onderweg naar den Duvel den Benny al gebeld om te vragen of hij naar den Duvel wilde komen om mij op te halen. Uiteindelijk toch den Duvel bereikt. Ikke daarbinnen en daar kwam ik Fien en Vicky nog tegen. Zij hadden een oponthoud gehad want Vicky had een appelflauwte gehad. Ik lichtte hen in dat ik over de scanning ging gaan en ging stoppen. Ik wilde zo rap mogelijk naar de auto, mijn knie deed zeer en mijne rug, en mijn spieren schreewde om te gaan zitten. Ik dus door de scanning en aan de eerste trottoir die ik tegen kwam ben ik gaan zitten. Ik belde Benny op om te vragen of hij er bijna was...Zegt die toch aan de telefoon dat hem een kilometer verder stond te wachten zeker. Lap... nog stappen. Ale ik terug recht gekreuffeld en terug beginnen stappen. Ne kilometer??? Mijne vent moet is dringend leren wa ne kilometer is. 2 kilometer verder stond hem. Die 2 kilometer waren er precies 20. Ik heb mij neergeploft en mijn beslissing was genomen, ik moest stoppen, hoe erg het ook was, wat ik me ook voorgenomen had. Het ging nie meer. Ik had er dus 42 gestapt. Fien en Vicky heb ik nog voorbij zien komen, ik heb hen nog sterkte gewenst en ben naar den auto gestrompeld. Thuisgekomen, voelde mij echt zo schuldig als iets (nu nog eigenlijk maar ja) mijn bed in en gaan slapen. Rond 11 uur terug uit da bed. Met Fabienne en Ann gebeld. Gebeld naar Fien om te horen hoever ze stonden en hoe het met hen ging. In de namiddag nog is gebeld om hen wat moed in te spreken. Tegen de avond naar Bornem gegaan (al mankend natuurlijk :-)) om Fien en Vicky te verwelkomen aan de finish. Tegen dat ze aan het begin van de Boomstraat waren, was ik ze tegemoet gekomen om samen met hen de laatste kilometer mee te stappen. Verder kon ik ze niet tegemoet gaan, mijn knie en spieren wilden niet mee. Het is een hele ervaring geweest. Ik heb er dan wel maar 42 gedaan, maar heb toch 580 euro ingezameld voor onze Spaanse hondjes, daar ben ik toch een beetje tevreden over.

Volgend jaar doe ik zeker terug mee en dan zorg ik ervoor dat ik meer kilometers kan doen en eens zoveel kan inzamelen voor onze lieve woeffen.

Groetjes Griet

Fien

De dodentocht…

Ik had er dit jaar weer helemaal zin in, na vorig jaar voor de 1ste keer te hebben meegedaan en bijna tot de helft geraakt wou ik dit jaar absoluut terug meedoen en geld inzamelen voor de hondjes. De situatie wordt er echt niet beter op in Spanje en door de crisis is het financieel ook niet makkelijk geworden om alles altijd rond te krijgen. Dus was ik vastbesloten om zo ver mogelijk te stappen….voor de hondjes!

Ik was zelfs beginnen trainen maar je echt helemaal voorbereiden op de dodentocht kan je toch niet echt. De dodentocht is toch nog anders, je hebt ups and downs, de ene moment zie je het volledig zitten en de andere moment zou je willen opgeven.
S’avonds als je begint is het leuk en gezellig, iedereen in Bornem zit gezellig buiten op zijn oprit je aan te moedigen om zo ver mogelijk te gaan, dat maakt van de dodentocht iets speciaal vind ik.
Naarmate de nacht wordt ingezet wordt het kouder en donkerder en dan begin het moeilijker te worden, vooral als je langs donkere wegjes gaat waar geen straat verlichting is.
Tegen de morgen hadden Griet en Ilka het moeten opgeven dus gingen Vicky en ik vastbesloten door….voor de hondjes want dat was onze motivatie om door te gaan!

Toen het morgen was en het stilletjesaan licht werd zaten we er een beetje door, veel eten kreeg je niet dit jaar dus besloten we Nancy te contacteren die vorig jaar voor Shin de dodentocht heeft uitgewandeld. Zij bracht ons eten en drinken en moedigde ons stevig aan om door te gaan, een hele opkikker! We konden er weer tegenaan, de zon kwam op en we liepen tussen de velden met dauw door wat heel mooie taferelen opleverden.
Op naar de 50 km!

We hadden besloten om gewoon van controlepost tot controlepost te gaan en dan zien we wel hoe ver we geraken.
Ria en Robert zijn door de dag ons ook nog eens komen bevoorraden van voedsel,drank en steun en hebben dan ook een stukje meegewandeld met ons.
Hoe later op de dag hoe warmer het werd en dat maakte de wandeling er niet gemakkelijker op maar door de vele aanmoedigingen zijn we toch blijven doorgaan, slepend op het einde van de ene controlepost tot de andere. We konden niet meer, waren uitgeput en vielen af en toe neer in het gras. Nancy die ons s’morgens als was komen bevoorraden heeft de laatste 30 km ongeveer met ons meegewandeld om ons tot de eindmeet mee te slepen.

We kregen om de haverklap telefoontjes en berichtjes van vrijwilligers,vrienden en familie om ons aan te moedigen en te steunen. Ook Fabienne en Ann moedigden ons vanuit Spanje stevig aan om door te gaan.

De laatste km waren echt de zwaarste, er kwam maar geen eind aan maar eens je de laatste bocht omgaat en je tussen al die mensen loopt die je feliciteren voel je even de pijn van je voeten niet meer en begin je blij te worden dat je het gehaald hebt.

Eerlijk gezegd ben ik toch wel een beetje fier op mezelf dat ik die 100 km gehaald heb maar het was mij nooit gelukt zonder alle steun die we van iedereen gekregen hebben en daar wil ik iedereen van harte voor bedanken!

Groetjes Fien

Vicky
14 augustus is een dag vol spanning, vol stress, vol emotie en ook wel beetje angst...Den beruchten dodentocht van Bornem komt eraan en ik weet niet goed wat ik moet verwachten. Mensen zeggen zoveel, hou rekening mee dat en hou rekening mee dit. Het verveelde me, ik was nog niet in Bornem en was al op van de zenuwen...Eindelijk 18.00 aangekomen bij Griet niemand die nog zei vas zus en zo, enkel nog sms'n met sterkte en een goeie tocht kwam men inbox binnen de spanning viel terug een beetje af. Fien en Ilka aangekomen bij Griet en we konden vertrekken op naar de start... De drukte was enorm, bijna 11.000 inschrijvingen en zag ons daar staan gelijk een bende mieren opeen... En voorwat? Voor aftezien, voor pijn te hebben,... Neen, voor de hondjes te helpen, dat is ons doel en daar gaan we voor...Wij moesten maar 24 uur afzien, die hondjes soms wel hun hele leven...De sfeer werd intenser en om 21.00 waren we weg, weg voor nen tocht van 100km. Velen gingen afvallen, maar wij gingen opweg voor onze hondjes en we gingen volhouden.De start was echt een zalig gevoel, mensen steunen u echt en sleuren u de tocht echt in. iedereen nog fris en iedereen die het echt vollop ziet zitten, niemand die nadenkt over wat ons tewachten staat... Gewoon genieten en stappen is de boodschap. De eerste matten over en we blijven heel vrolijk met ons 4... We weten nog steeds waarvoor het is, de spaanse schatten die echt op ons rekenen. Iedere hond die we horen blaffen of die we zien die steunt ons, die zit daar voor ons, allé zo dachten Griet en ik der toch in iedere geval over. We konden nog lachen tot de 33 km, plezier was er in overvloed... Helaas Ilka haar pijn in de benen en de blaren die al aanwezig waren deden haar achterblijven bij de EHBO-post. We moesten met ons 3'n echt verder gaan want anders kwam het voor ons ook niet goed. Verder op stap de vrolijkheid werd al minder en het begin door te dringen waarom DODEN-tocht. De voeten de benen dat was allemaal niet meer zo akkoord met dit hele gebeuren. Griet begon te minderen en ze raakte achter op Fien en ik. Toch we zijn als team vertrokken en wouden er zo graag als team komen, dus toch nog even proberen haar terug op te nemen, maar het was bijna genoeg voor Griet op de 37 km... Fien en ik gingen vlot verder, op naar de Duvel-tent, nen zalige stop voor velen en een eindstreep voor anderen. Wij wouden verder, toch ik voelde dat het misging. We moesten een sanitaire stop nemen, dus ik kreeg de kans om voor het eerst effen te gaan zitten. Dodelijk en pijnlijk, even buitenwesten gaan door onderkoeling en suiker tekort leek dood normaal. De gevoelens dan waren verschrikkelijk, ik wou niet opgeven, wat was 40km, ik wou die finish over... De minder lekkere suikerwafel die we daar kregen heeft wel men redding geweest, even nog wat bekomen en een kleine nieuwe lading energie kwam boven. We gingen verder, op naar de 50km, op 42 km Griet nog gezien, ze gaf het op, jammer dat ze niet meer meeging, maar toch super prestatie... Nancy hadden we uit haar bed mogen sms'n en ze was opweg met sandwiches en frisdrank, en wat zo'n redding geweest is Druivensuiker... Het zonneke kwam op en de kilte trok langzaam weg en het gaf ons echt nieuwe energie, we gingen ervoor, zoveel was zeker. Controlpost voor controlepost gingen we bekijken. De 50km voorbij, ergens oef, maar ook een gevoel van nog eens zoveel schoot bij me binnen en de moed zakte wel weer terug... Verstand op nul en stappen maar was de boodschap en we gingen. Tussen de 57 en de 66km kwam men venteke Filip men dogsitter Julie'ke en Blanqui even afzetten, het gaf wat nieuwe moed en mee nen hond kunnen wandelen was veel leuker hé. Ook Ria en Robert die ons tegen kwamen om even wat mee te stappen gaf echt een nieuwe lading energie en de vrolijkheid kwam dan weer even boven. Steeds voorzien van eten en drinken konden we der dankzij onze steunende collega-vrijwilligers weer even tegen aan... Het steunende telefoontje van Fabienne vanuit Spanje was echt zalig en deed ons nog verder gaan, ik wou die eindstreep over en wou dervoor doodvallen toen Fabienne terug belde en ons de honden liet horen. Het geblaf horen van die arme Spaanse honden gaf me een emotioneel gevoel en ik werd terug herinnerd aan het feit dat het voor die honden is dat we het doen, dus de moed komt dan echt terug boven en het verstand gaat weer op automatische piloot. We zaten toen al aan 85km, dus die laatste 15 moesten toch ook nog lukken hé, we waren overtuigt, we gingen het halen, we moesten het halen... Nancy was ons sinds 78km komen bijstaan en ze ging ons wel meeslepen als het moest, we waren al zover en mochten nu toch niet opgeven hé... Op 85km, kwam men lieve Tequiero, men eerste Spaanse Shinner, men super Podenco'tje ons vergezellen, hij moest met ons mee over de streep, hij heeft dat goed gedaan en mij een extra versnellingske doen bijzetten opweg naar de 90 km en opweg naar de 95 km. We keken niet meer naar hoever, we keken enkel nog uit naar volgende scanning. Heel even had ik Fien achter gelaten, gewoon omdat het me zo verveelde dat ik nog zover moest, omda ik zo kwaad werd en der emotioneel doorheen zat... Bij de 90km liepen we terug samen en we gingen dervoor. Die waren gewoon het lastigst en die deden echt alles met je, het huilen stond ons nader dan het lachen en de moed waren we aant verliezen toen we dacht van nog een 4 km en het er toch nog 5 bleken tezijn... We wisten het nie meer, we waren kapot en moesten nog een uur lopen... Nancy en Tequiero nog steeds aan ons zijde en Ria en Robert die ons tegemoed kwamen. Tis nie ver meer was hun boodschap, 'jaja' was men reactie dat hoor ik de mensen al van 12.00 deze middag zeggen en we zijn intussen 19.50... Dus kwil het nie meer horen... Oh zei Robert nen een dik half uur en we zijn der... Jaja nog 4km op 30min, da waren ook weer van die oppeppende blaaskes waar ik niet meer in geloofde... We strompelden echt door, die km leken zoveel verder tezijn dan die andere, Die borden mee hoever nog kwamen men strot uit en ik geloofde der niets meer van...Fien kreeg rond de 98km nen opstoot van energie en dat bracht me ook terug bij kennis en realiseerde me plots waar we het weer voor deden en de emotie's werden weer iets meer vrolijkheid bij het bedenken dat we der zo dichtbij waren... Op naar de Finish, met Ria, Robert, Griet en Tequiero aan ons zijde... Nancy was even voor de finish achter gebleven want het waren ons 500m... Toch Super Super bedankt voor al uw steun waar we konden op rekenen... De laatste matten, zalig om tezien... Eindelijk !!! Nog even blijven staan voor wat foto's en dan eindelijk rustig kunnen gaan zitten en bij praten over de belevenis...Alle mensen die ons bij gestaan hebben super bedankt, alle collega vrijwilligers die naast ons gelopen hebben super bedankt, de meer dan 150sms'n hebben me echt geholpen, de vele sponsers ook heel veel dank en men ventje bedankt voor Blanqui en Tequiero ook even in de strijd te komen gooien en ook voor uw stein... Voor mezelf was het een tocht met wat up's en down's, maar toch zo de moeite als je bedenkt waar je het voor doet...Onze Spaanse honden, ze rekenen zo op ons en we stelden hen niet teleur...Ying en Yang men eigen beloning voor het afzien, ik kan niet wachten om die schatten te ontmoeten...Bornem tot volgend jaar 13 augustus 2010 dan sta ik terug aan de start voor de Spaanse honden en geef ik terug alles wat ik kan...

Extra domeinnaam

Hallo beste vrijwilligers en geïnteresseerden

vanaf nu kan er ook gebruik gemaakt worden van het volgende website-adres:

www.asielhonden.com

Deze naam is wat gemakkelijker in het gebruik om door te geven aan mogelijke adoptanten!

Robert

(met dank aan Nik Van Campenhout voor het ontwerp van de website!)

AIRPORT SEP. 16TH 09

Sommige gingen weer naar hun thuis in Denemarken, Lilie, ons oudje die niemand meer wou, onze knappe Rocko,

onze Braise die maar op drie pootjes kan lopen, na 5 operaties,....en Dollie die al een jaar weer woont bij Nika,...

Fabienne

NENA EN MIMI

MIMI mocht naar Duitsland verhuizen maar onze galgo cross, NENA blijft maar wachten,

zij is nochthans eentje dat liefde en vriendschap te over heeft,....

Nenaatje doet hierbij een oproep,...

Fabienne

Kattenmanden gevraagd

Beste allemaal,

Buiten dat we 350 honden op de Refugio hebben lopen er ook heel veel katten rond.

Deze zijn allemaal gesteriliseerd door Fabienne dus voorplanten gaat niet meer.

Nu kwam er een vraag van Fabienne of we misschien aan katten mandjes konden komen.

Mandjes die je aan de verwarming kan hangen?

Misschien dat er handige klussers onder ons zijn die ze zelf in elkaar kunnen zetten.

en voor de allerhandigste klussers een dakje met waterafstotend materiaal, zodat ze erin kunnen kruipen, of ze zo te maken dat ze opgehangen kunnen worden aan takken of bomen. misschien kan er stof om wat waterafstotend is.
ja ik zeg het allemaal zo makkelijk maar je weet nooit wie ik op een idee breng. en als er eenmaal een model is kunnen er vele volgen toch?

en misschien wordt het wel HET BESTE IDEE VAN NEDERLAND hihihihihihihih

allemaal weer hartelijk dank!!


Sandra Manasse

vrijwilliger ACE Nederland - Animal Care of España

06 - 48 97 38 57

www.ace-charity.org

Cats sleep everywhere,...

I am a cat and I can sleep anywhere....

Vliegenzakken

Beste club van 100 en alle vrienden/vrijwilligers van ACE

Van de zomer hadden we veel last van vliegen. Gelukkig is dat door de vliegenzakken een heel stuk minder.
Er kwam een verzoek of we er nog meer konden verzorgen dus dat heb ik gedaan.

Ik heb 24 zakken klaar staan en ik wil alle club van 100 leden weer hartelijk danken.
Dankzij jullie hebben we dit weer kunnen doen.

Blijf vooral lid!!! En ben je het nog niet meld je dan aan voor € 1.00 per maand we kunnen er zoveel goeds voor doen.

Sandra Manasse



Sandra Manasse
vrijwilliger ACE Nederland - Animal Care of España
06 - 48 97 38 57
www.ace-charity.org

Tia en Yona

Tia (voorheen Ada) en Yona (voorheen Marcus), 2 Bretons Espagneuls die gered zijn van de hel die men Spanje noemt.
Nu gelukkig tijdens een speelpartij in het park op een zonnige namiddag.

Groetjes, Fien

Ik ben Luna,

Sinds 2 weken ben ik in Nederland in opvang.

Ik vermaak me prima met de andere honden hier en geniet van alle knuffels. Maureen zegt dat ik altijd blij van zin ben en dat ze maar niet begrijpt dat ze voor mij niet in de rij staan.

Ik kan al zit op commando en wil nog veel meer leren.

Ik hoop dat er iemand voor mijn mooie ogen en lekkere toet gaat vallen.

Maureen doet haar best om mij steeds leuk op te foto te zetten.

Maarre daar heb ik nu even geen zin meer in….

Als je meer van mij wilt zien kijk dan maar op de ace site bij adoptiehonden in Nederland

Doei Luna

Dagboek van een hond, er zijn nog zoveel domme mensen...

Dierenvrienden pak je zakdoekjes maar vast bij het lezen van dit dagboek. Erg gevoelig!!!!!

Week 1: Vandaag ben ik één week oud. Wat is dit een schitterende wereld waarin ik terechtgekomen ben !

Maand 01: Mijn mama past heel goed op me, ze is een schitterend voorbeeld

Maand 02: Vandaag hebben ze me bij mama weggehaald. Ze was erg onrustig, en met haar ogen zei ze me 'tot ziens'. Ik hoop dat mijn nieuwe ?menselijke familie? net zo goed voor me zorgt, als zij gedaan zou hebben.

Maand 04: Ik ben snel gegroeid, alles is interessant voor me. Er zijn een paar kinderen in huis, en voor mij zijn ze als ?broertjes?. We zijn erg onrustig, zij trekken aan mijn staart en ik ga ze spelenderwijs bijten

Maand 05: Vandaag op mijn donder gekregen. Baasje was kwaad omdat ik binnen geplast had, maar ze hebben me nooit gezegd waar ik het moet doen. Ik moest trouwens in de andere kamer slapen en ik hield het niet meer!

Maand 12: Vandaag ben ik één jaar oud geworden. Ik ben volwassen. Mijn baasjes hebben gezegd dat ik groter ben dan ze verwacht hadden. Wat zullen ze trots op me zijn

Maand 13: Wat voel ik me slecht vandaag. Mijn ?broertje? had mijn bal afgenomen. Ik blijf altijd van zijn spullen af. Dus pakte ik hem weer terug. Maar mijn kaken zijn erg sterk, dus heb ik hem, zonder het te willen, pijn gedaan. Na de schrik hebben ze me zo aan de ketting gelegd, dat ik niet eens in de zon kan liggen. Ze zeggen dat ze me in de gaten zullen houden, de ondankbare. Ik begrijp er helemaal niets van.

Maand 15: Niets is meer zoals vroeger ... ik leef in het hok. Ik voel me erg alleen, mijn familie houdt niet meer van me. Soms vergeten ze zelfs dat ik honger en dorst heb. Als het regent, heb ik niet eens een dak om onder te schuilen.

Maand 16: Vandaag hebben ze me binnen gehaald. Zeker heeft mijn familie me vergeven, en ik was zo content dat ik vreugdesprongen maakte. Mijn staart leek wel een vlag in de wind. Beter nog zelfs, ze nemen me mee in de auto. We rijden en ineens stoppen ze. Ze maken de deur open en ik eruit, leuk een dagje met mijn familie op het platteland. Ik snap niet waarom ze de deur dichtdeden en gingen. ?Hé, luister, wacht nu!? Jullie ... jullie vergeten me! Ik rende met al mijn kracht achter de auto aan. Mijn angst steeg toen mijn krachten minder werden en zij niet stopten: ze hadden me vergeten

Maand 17: Ik heb geprobeerd de weg terug naar huis te vinden, tevergeefs. Ik ben verloren. Op mijn weg zijn mensen met een goed hart, die me verdrietig aankijken en me wat te eten geven. Ik bedank ze uit de grond van hart met mijn lieve blik. Ik zou willen dat ze me adopteren en ik zou de trouwste hond van allemaal zijn. Maar ze zeggen alleen maar ?arme hond?, hij zal de weg wel kwijt zijn.

Maand 18: Een van deze dagen kwam ik langs een school, en ik zag veel kinderen en jongeren, net als mijn ?broertjes?. Ik ging wat dichterbij, en een groepje, lachend, gooide stenen naar me ?om te zien wie het beste gooide?. Één van deze stenen raakte mijn oog, en sinds die tijd kan ik er niets meer mee zien.

Maand 19: Het lijkt gelogen, maar toen ik er nog wat beter uitzag, hadden de mensen eerder medelijden met me. Nu ben ik mager, mijn uitzien is veranderd. Ik heb mijn oog verloren en de mensen jagen me met een bezem weg, terwijl ik toch alleen maar even in een beetje schaduw wil liggen.

Maand 20: Ik kan me bijna niet meer bewegen. Vandaag probeerde ik de straat over te steken. Volgens mij was ik toch op een veilige plaats, genaamd ?de goot?, maar ik zal nooit de tevreden blik van de chauffeur vergeten die zelfs extra bijstuurde om me maar niet te missen. Had hij me maar doodgereden, maar hij heeft me alleen maar de heup ontwricht. De pijn is verschrikkelijk, mijn achterpoten reageren niet meer, en met moeite heb ik me op een beetje gras langs de weg kunnen slepen.

Maand 21: Ik zit nu al 10 dagen in de zon, de regen en de kou, zonder te eten. Ik kan me niet meer bewegen, de pijn is ondraaglijk. Ik voel me slecht, ik lig op een vochtige plaats, en het lijkt wel of zelfs mijn haren uitvallen. Sommige mensen die voorbijkomen, zien me niet eens; anderen zeggen ?blijf daar maar bij weg?. Ik ben bijna bewusteloos, maar een vreemde kracht liet me mijn ogen nog één keer openen. De zachtheid in haar stem deed me reageren. ?Arme hond, kijk nou eens hoe ze je hebben achtergelaten? zei ze. Bij haar was een meneer in een witte jas, hij begon aan me te voelen en zei: ?Het spijt me mevrouw, maar voor hem is het al te laat, het is beter hem uit zijn lijden te verlossen.? De vriendelijke dame begon te huilen en knikte alleen maar. Met mijn laatste kracht bewoog ik mijn staart en ik keek haar dankend aan, zij die me zou helpen te gaan rusten. Ik voelde een klein prikje van de injectie en toen sliep ik, voor altijd eraan denkend waarom ik geboren was als toch niemand van me hield....

De oplossing is niet een hond op straat te zetten, maar hem op te voeden! Een hond is aangenaam gezelschap, geen probleem! Help mee de mensen hiervan bewust te maken, en zo het probleem van straathonden op te lossen.

Fabienne

JULES

Lieve lieve Julio bij aankomst uit spanje samen met ons Diane ;-)

Treffen der Malaga-Yorkies in Deutschland am 05.09.2009

Malaga - Yorkies - Treffen

Das Treffen war am 05.09.2009 in Hoof bei Kassel ( Deutschland ) und es kamen über 30 Familien mit ihren Hunden die über A.C.E. vermittelt worden sind . Der Ehrengast war Manja .
Bedanken möchten wir uns und ein Dankeschön an Alle die da waren besonders bedanken möchten wir uns bei Anja Thomas , Martin Roski und seiner Familie den Pflegestellen und Helfern .

Viele Grüße von Martin Roski

Ying en Yang

Wij zijn Ying en Yang
en o zo bang
Wij wachten al heel lang
Maar staan nu klaar in de gang
We zijn samen gevonden
Voor altijd met elkaar verbonden
Dus mogen we nu samen naar België vliegen Neen, we zijn zeker niet aant liegen Nu kunnen we samen ergens bekomen Niemand die daar ooit dierf van dromen We hoeven nooit meer in een hok te zitten We mogen nu op de zetel gaan pitten En voor wie het nog niet heeft gezien Wij worden Podenco nummer negen en tien Op 27 september mogen we al mee Naar die grote hondenwandeling aan zee Wij mogen op muizen en ratten gaan jagen En House het lieve varken wat plagen Tvrouwke was meteen aan ons verkocht Ze liep zelf voor ons de 100km dodentocht Wij doen nu nog even ons oogjes dicht om te dromen Van wat straks allemaal gaat komen Want Morgen Begint ons leven zonder zorgen...
Wij willen nog even de Ace/Shin vrijwilligers bedanken, want dankzij hen zijn we in goeie handen.



Dikke poten en natte neuzen
Ying en Yang

ANTONIO, BERNARD AND JUDY

Hello Friends,



Here are the photos taken yesterday of our lovely vet Antonio, with his two

favourite patients - Bernard and Judy.

He is trying to feed Bernard but little Judy wants to get some too!!

Fabienne

Nogmaals Een verzoek vanuit Spanje!

Wij hebben 4 fietsen maar we zouden er graag nog 4 bij hebben.



De vrijwilligers/stagelopers die bij Fabienne op de Refugio helpen zijn dringend op zoek naar fietsen.
We zouden graag 4 fietsen op de Refugio hebben staan die dan gebruikt kunnen worden voor allerlei doeleinden.
Staat er bij jou misschien nog een goede fiets die niet meer wordt gebruikt en die je wilt schenken aan ACE.

Stuur mij dan een emailtje
Ace.adv.20@gmail.com

Dan zal ik zorgen dat de fiets bij Fabienne komt.

Dank jullie weer namens alle hondjes.

Sandra Manasse

Reasons why you should carry a camera...

Fabienne

Bezint vooraleer ge begint !!!

Hallo iedereen,

Eerst en vooral wens ik iedereen van SHIN en van Hondenschool PAVLOV te bedanken voor de superleuke namiddag die we hebben doorgebracht tijdens de BBQ op 29 augustus.

De wandeling was super mooi, niet te vermoeiend en heel goed aangeduid en de gehoorzaamheidsles heeft ons, ondanks het feit dat wij al 18 jaar in de hondenwereld zitten, toch weer nieuwe dingen bijgebracht.

Ik zou het nu even willen hebben over een reaktie die ik die dag gehoord heb en die was de volgende :

"ondanks alles gebeuren er toch nog heel wat herplaatsingen en dit voor de meest uiteenlopende redenen".

Beste mensen, indien jullie een SHIN hondje willen, besef dan wel dat jullie een "asielhond" adopteren.

De vrijwilligers van SHIN die de huisbezoeken afleggen verwittigen meer dan genoeg dat, ondanks alle zorg er aan de hond word besteed, ze niet IN de hond zitten.

Een gezondheidsprobleem kan dan ook altijd opduiken of een gedragsprobleem kan zich voordoen eens de hond zich begint thuis te voelen bij zijn nieuwe gezin.

Met deze voorkennis weten jullie allen dan ook waar jullie aan beginnen en het is dan zeker niet de bedoeling om bij het minste probleem de hond weer van de hand te doen met een goedkoop excuus.

Er zijn genoeg dierenartsen en gedragstherapeuten op de wereld die uw hondje kunnen helpen door sommige moeilijke perioden en de hond heeft ook de tijd nodig om zich kunnen aan te passen aan zijn nieuwe gezinssituatie.

De bedoeling van SHIN is dan ook de hondjes te kunnen plaatsen in een "permanent" adoptiegezin en niet om van herplaatsing naar herplaatsing te gaan.

Deze hondjes hebben al zoveel meegemaakt in Spanje, geef ze dan ook de kans te leren wat een goed hondenleven is en aanvaard ze, met hun goede en hun slechte kantjes.

En indien de uitleg van het huisbezoek jullie echt doet twijfelen, denk dan eerst nog eens goed na, overweeg de positieve en negatieve kanten en als het positieve doorweegt en er oplossingen zijn voor het negatieve, ga er dan voor en adopteer dan jullie lievelingsdiertje want dan zullen jullie er zeker van zijn dat het voor het leven is en niet voor ""even".

Corinne, adoptiemama van Pluche en Niña.

Reacties altijd welkom

Barbecue ten voordele van SHIN

TOTALE OPBRENGST

1420,79€

De BBQ-dag was meer dan geslaagd!
Een vlekkeloze organisatie, prachtige locatie, het weer zat helemaal mee, een heleboel hondjes die mochten genieten van een heel groot terrein - volledig omheind, zodat zelfs de uitbrekers onder hen niet weg konden!
Superleuk initiatief: de baasjes konden eens de capaciteiten van hun troetels testen tijdens een initiatieles agility, tijdens de oefenles gehoorzaamheid konden we ook eens zien hoe "welopgevoed" onze hondjes wel zijn!
De BBQ zelf was pico bello in orde!
Kortom, we gingen naar huis met een gevoel van - dit mag nog eens georganiseerd worden - en onze hondjes??.... die zijn als een blok in slaap gevallen!

Dank aan Liliane en haar collega's die deze mooie dag voor ons organiseerden!

mick

Release the hounds

bijzonder grappig - soms een beetje pijnlijk

Grtjs

Connie & Tommeke

(Rechts-)hulp gevraagd……

In vervolg op de door ons opgestarte petitie tegen de invoer van het importverbod van honden vanuit het buitenland naar België, verzoeken wij u wederom om hulp.

Ditmaal om financiële hulp, om de advocaatkosten die wij nu maken te sponsoren, om dit importverbod aan te vechten.
Wij zijn een legale organisatie, die het recht heeft om onder onze Spaanse naam en registratienummer, honden naar België te exporteren. Hiervoor is geen VZW benodigd.

Aan advocaatkosten zijn wij nu inmiddels al EUR 3.000,= verschuldigd, en we zijn er nog lang niet.

Het tijdstip van importverbod komt uiteraard altijd ongelegen, want ieder dier verdient recht op hulp, recht op een goed leven zonder mishandeling, recht op liefde. Hulp die we voornamelijk krijgen vanuit België, Nederland, Denemarken, en Duitsland, mensen diens dierenliefde grenzeloos is.
De dieren hebben hier al zo weinig rechten, en nu wordt hen de laatste strohalm ontnomen op weg naar geluk.
Wat moeten wij hier nu aanvangen, met alle honden die ons worden “aangeboden”….?
Massaal worden honden nu gedumpt, door met name Engelsen die teruggaan naar hun thuisland, gemiddeld 30 honden per week komen er binnen. En wij willen hen allemaal helpen. Voor ons geldt geen “vol is vol” beleid, wij kunnen dit niet maken ten opzichte van de dieren. Als wij hulp weigeren, worden de honden aan hun lot overgelaten, en alsnog aan ons hek vastgebonden, of op straat gezet, met alle gevolgen van dien.

Het tijdstip komt zoals gezegd altijd ongelegen, maar op dit moment, midden in deze economische malaise, is het wel een heel erg harde klap.
Wij hebben geen andere keus, dan een advocaat te laten kijken of wij alsnog honden mogen aanleveren, aan mensen diens dierenliefde grenzeloos is.

Aanpakken in Spanje?
Natuurlijk horen wij ook continue, dat wij het probleem hier ter plaatse dienen aan te pakken.
Daar zijn wij echter al jaren mee bezig.
-Het zou een hemels wonder zijn als er eindelijk eens door de overheid naar ons, en naar alle andere dierenrechten-organisaties eens zou worden geluisterd!
-Het zou een hemels wonder zijn, dat andere landen zouden inzetten om de Spaanse regering onder druk te zetten, om het eindeloze probleem nu onderhand eens aan te pakken ! Dit dient uiteindelijk hun eigen landsbelang, aangezien dan op termijn deze hele dierenrescue niet meer nodig is, en er dus nog amper dieren vanuit het buitenland binnen zullen komen.

Helaas horen we alleen maar negativiteit in het nieuws, dat Spanje het probleem zelf moet oplossen.
Maar wíj kunnen onze ogen echter niet sluiten voor dierenleed! Kunt u dat wel? Waarschijnlijk ook niet, anders was u nooit op onze website gestuit.

Help de honden.
Door ons te helpen, helpen wij de honden aan een beter leven..
Wij doen nu twee oproepen :
1. financiële hulp om onze advocaatkosten te kunnen betalen;
2. wellicht bent u, of kent u een advocaat die ons pro-deo verder wil helpen, die de informatie die tot nu toe is uitgezocht over wil nemen en verder wil werken aan de mogelijkheden om de honden te kunnen blijven plaatsen.

Wij zijn een non-profit organisatie, en runnen volledig op donaties. Wij hebben een open boekhouding, en hebben een strenge controle middels ons charity-registratienummer. Onze drijfveer is het helpen van honden in nood. Honden die afgedankt worden, en zelden kans hebben op herplaatsing in eigen land. Help ons hen te kunnen blijven helpen………..
Dierenhulp kent geen grenzen!

Indien gewenst, plaatsen wij uw naam, of van uw bedrijf, in de tabel als supporter van dit project, zie hiervoor de pagina op onze website.
Geef a.u.b. duidelijk aan bij uw donatie of u hiermee akkoord gaat, of dat u prefereert genoemd te worden als “anoniem”.

Voor vragen over donaties, of algemene vragen, kunt u terecht bij :
dhr. Ton Vandenbroek, ton@ace-charity.org of tel.nr. 0034 – 952 93 37 88.

Gina / 16082009

Ter onderschrijving van het enorme hondenprobleem op dit moment nog een artikel van 14.08.2009 in de Sur in English, Engelstalige nieuwskrant van Andalucía. Aan het woord is José Carlos van Málaga Pound :

Malaga 14-08-2009

“When can I bring my dog in?

"Sadly this is a question that is regularly being asked at the Malaga dog refuge. With space at a premium there is now a waiting list for people unable or un willing to keep their pet, but at least responsible enough not to dump it by the roadside. It can be 10 or 15 days before a space opens up at the refuge as dogs brought in from the streets by the local authorities have to take precedence. “ Some people react very badly when you say you cannot take their pet.” said José Carlos Cabra. “Sometimes we come back to find they have left it at the gates.”
Sometimes the prospect of vets bills leads people to their doors. “They want us to cure the animal and then they will take it back, but we have to prioritise.” Cabra explained. Vets in the area say that their costs are noticeably lower than in other areas and that insurance schemes are available, but that does not help when money is short."

Lees het volledige artikel hier