HET VERHAAL VAN SARAH - Deel 4 - NOG STEEDS IN OPVANG

En Sarah wacht nog steeds op een baasje met een hart voor haar!!!

Sarah jij hebt in je jonge leven al zo heel veel meegemaakt!!

Ik hoop dat al die narigheden nu voorgoed zijn opgeraakt!!
Bovendien ben je ook nog zwart als de nacht…………………wat maakt het uit,

je hebt een karakter ooooh zo zacht!!!
Lieve meid je bent probleemloos, speels en lief, kortom een echte hartendief!!!
Je bent het vertrouwen in de mens nooit verloren, want jij hebt een hartje van goud,

je bent op zoek naar een hart dat voor altijd van jou houdt.
Sarah je bent een engel……………………niet wit maar zwart,

een huisje met een tuintje bij mensen met een liefdevol hart,

is alles waarop jij wacht!!!
Je opvangmamma spreekt over jou vol lof,

en een bezoekje vind ze vast heel tof!!!!
Dus Sarah wacht……………………

Hoe honden uitmaken of baasje blij is of triest

Als je zelf een hond hebt, zal je het wel weten: een hond voelt perfect aan wanneer zijn baasje blij is of triest.

Onderzoek wees uit dat honden dat zowaar op dezelfde manier detecteren als wij. Ze hebben een gave om ons gemoed te lezen op ons gelaat. Ze ontwikkelden dat 'zintuig' door duizenden generaties heen om een onverwachte trap van een boos baasje te vermijden.

Slimme beesten die honden.

Ze bekijken het menselijke gelaat op een andere manier dan alle andere waarnemingen die ze doen.

Gevoelens als woede, plezier en angst zijn veel duidelijker te zien op de rechterkant van ons gezicht dan op de linkerkant en dat kunnen honden onderscheiden, wezen de tests uit. (hlnsydney/kh)

David’s weekendje center parcs

Een wandeling met het baasje

Een zwempartijtje

Een beentje om op te bijten

Een dutje doen met het baasje

Groetjes

Fien

Uit het dagboek van Puli /Herfstkamp deel 2

De wandeling : Leon alweer voorop

Wij met de twee sterkste kids

De Leon is in zijn vorig leven vast een trekpaard geweest

Mud,mud, glorious mud!

De Leon sleurt de kids van de heuvel.......

.......met dit als gevolg

Na de wandeling, moe maar gelukkig!

Verjaardagshapje....niet wat we echt graag wilden.

Pas op, Leon! MIJN vrouwtje moet daar straks slapen!

Uit het dagboek van Puli Herfstkamp Puli en Leon deel 1

Zaterdag, 25 oktober 2008 10 uur. Oke, we zijn ermee weg. Alle kids, bagage en honden in de auto's gestouwd en ribbedebie! Zoals steeds springt, kruipt en vliegt Leon door de auto en ikke zit te bibberen als een espenblad aan de voeten van mijn vrouwke. Ik was blij toen we aan DE KEET (zo heet dat daar) in Beveren aankwamen. Ik herkende dat meteen, ah ja, dat is nu al mijn derde kamp ,he. Voor de Leon was alles nog nieuw en hij keek verbaasd naar de drukte. Maar dat is nu iets raar met die hond,se. Eerder wat die voelt en ziet dien is altijd zo vol energie en die springt en rent langs alle kanten. Ik zei nog tegen hem: "Leon, jong, doe het eens wat kalmer aan, het spel moet hier nog beginnen." Onze vrouwtjes hadden besloten om dit keer de tipi's niet op te zetten. Té modderig, té nat.
Nu, voor mij niet gelaten,in de tipi of in de schuur, op kamp slaap ik altijd dicht bij mijn vrouwtje.Wat kan een hond méér verlangen. Nadat de boel min of meer georganiseerd was floot mijn vrouwke ons in een cirkel. De Leon kent dat nog niet en die gaat altijd in het midden staan. Ik zeg wel wat hij moet doen,maar dien knul luistert niet naar mij, die wil altijd alle aandacht op zich trekken. De vrouwkes zeggen, "laat 'm maar, hij leert het nog wel." Ondertussen was de zware mist opgetrokken en de zon scheen vrolijk aan de heldere hemel. Daarom gingen wij een grote wandeling maken naar de kasteelheuvel (wij noemen die plaats de heuvel van de "Little Big Horn") Maar het stappen was erg moeilijk vanwege de regen van de vorige dag. Je moet weten, dagboek, dat de grond daar pure klei is. De wegen waren modderig en glad. De tweevoeters hun schoenen wogen meteen een paar kilo's meer en onze buiken en poten kon je beslist vuil noemen.
"Da's niks" hoorde ik mijn vrouwtje zeggen,"straks valt dat er wel af" Maar niks was minder waar. Die klei bleef aan onze buikjes kleven , het leek alsof we ijspegels aan hadden hangen. Dat werd wassen en borstelen natuurlijk. However! Terug naar de wandeling.
Natùùùùùùrlijk moest de Leon op kop lopen. Dat kon ik als een "zichzelfrespecterende" hond niet laten gebeuren en ikke ook naar voor,he.Nu trokken wij zowat de tweevoeters en onze vrouwkes gaven ons vlug door aan de sterkste kids. Op de heuvel hebben ze ons even losgelaten en daar hebben we lekker gestoeid maar niet zo lang, want de heuvel is precies populair bij andere hondjes.
Kwam daar toch plots een gevaarlijk blaffend en grommend hondje dat helemaal niét met ons wou spelen en deed alsof hij ons wou aanvallen. Zo'n klein prutske, ge moet maar lef hebben, hé? Dus wij terug aan de lijn. Ikke aan de lange lijn en de Leon aan de korte. Nu telkens ik aan de lijn ben pas ik mijn tempo steeds aan aan diegene die de lijn vastheeft. De Leon natuurlijk niet, die trok de kids door het slijk van de heuvel af. Hoe dié eruit zagen! Ik moet daar geen tekeningetje bij maken, hé? Teruggekomen in De Keet, zijn wij alletwee zo'n beetje uitgeput neergevallen en hebben we een dutje gedaan.
'sAvonds was het feest. Onze twee vrouwtjes verjaren in dezelfde week (met 20 jaar ertussen weliswaar). Ieder jaar laten zij een grote taart maken met versiering in marsepein. Wij waren er als de kippen bij voor een stukje taart, helaas vingen wij bot. Al die lekkere dingen zoals marsepein, créme à la dinges enzo schijnen ongezond te zijn voor viervoeters, SAYS WHO!!!! Wij kregen wel een paar speciale snoepjes, alsof dàt hetzelfde is! Toen het bedtijd was en de kids naar de vroegere hoozolder trokken om in hunne slaapzak te kruipen, liep dien Leon toch wel mee naar boven,zeker! Ikke niet, want dat is wat tweevoeters een "open trap" noemen en ik loop daar alleen maar op wanneer het écht nodig is.Ik vind die trappen gevaarlijk, maar de Leon kent geen gevaar.
Toen alles rustig werd en onze vrouwtjes zich naar hùn slaapzak sleepten moest de Leon eerst in de bench, ah ja, dien stopt niet met ronddollen en wij hebben ook ons nachtrust nodig hoor.Heel eventjes is hij dan de zielige toer opgegaan, zo'n beetje janken om op de vrouwtjes hun 'betere natuur' te werken. Maar die deden alsof ze het niet hoorden. En midden in een tweetonig jankje viel hij als een blok in slaap. Ik nestelde me tegen mijn vrouwke aan en vertrok ook onmiddelijk naar dromenland.
Wordt vervolgd...........

Ik slaap nie goe meer sinds die financiële crisis...

Pictures to make you smile

Vervolg op Ada ( in de opvang )

Ik wilde op deze manier even laten weten dat het met Ada heel goed gaat.

Zij is dikke maatjes met onze eigen hond Sam. Ze is altijd vrolijk en blij, en wil het liefst helemaal in je kruipen als je op de bank zit.

Het is alleen te hopen dat ze nu snel voor altijd een warme mand krijgt met veel liefde en plezier.

Je hebt er echt een fantastische hond aan.

Groetjes van ons Allen ( Rene, Iris, Judy, Cody, Sam, Tommy en natuurlijk Ada )

Vervolg epilepsie- nieuws over mijn roodharige Vosje.

Dank jullie voor de reacties !!

- Even een terugblik; vooral de 1ste keer van Vosjes ' epilepsie ' aanval vond ik het een angstjagend gebeurtenis. Ik kon zo weinig doen en heb hem maar op mijn schoot genomen, om hem veilig te laten voelen. Sprak rustig tegen hem, en Vosje reageerde er meteen positief op.
Meteen na zijn 2de aanval, wende ik me tot mijn dierenarts. Ik vertelde dat Vosje 2 onregelmatig aanvalletjes had van enkele minuten, en dat het voor mij leek op een epilepsieaanval.

Zij vond het wel belangrijk maar niet direct (levens)bedreigend dat ik mijn geplande vakantie zou annuleren. Mijn zoon was thuis om een oogje in het zeil te houden. Hij kon te allen tijde wanneer het urgent zou lijken, op haar terugvallen.
Wanneer ik weer thuis zou zijn, zou ik haar bellen voor een onderzoek.
Vosje moest dan nuchter zijn, en zijn ochtendurine moest mee, ' vers van de pers '

Het afnemen van zijn bloed, gebeurde niet vlekkeloos. Na 5x geprobeerd te hebben is het gelukt.

Na spannende dagen wachten was het zover ! Er waren geen epileptische activiteiten waargenomen. Zijn bloed is onderzocht en alle bloedwaarden zijn goed.
Ik weet niet of ik er blij mee moet zijn, en heb ' onbeantwoorde ' vragen !
Aanvallen die veel op epilepsie lijken, maar het niet zijn; ... wil niet zeggen [vind ik persoonlijk] dat het NIET aanwezig is.

- Volgens mij is er bij Vosje duidelijk een storing in zijn hersencellen.
Zij stelde me gerust dat Vosje verder een gezonde hond is.

Toch is het een grijs gebied voor me.

De dierenarts vond;
- Zij was geen voorstander om hem direct op medicijnen te zetten.
- Kwestie van rustig afwachten.
- Bij aanval; noteren- tijdsduur en hevigheid.
- Dagboek maken, over het minste geringste – alle kleine veranderingen noteren.
- Mocht het erger worden, zij er wat mee konden doen.

Hartelijk groet, Barbara.

Hond van de week: Judith

Lieve Judith
Jij staat nu als 'hond van de week'.

Ik heb 1 van je pupjes mogen plaatsen bij een vriendin.

Het is gewoon een geweldige pup.

Slim, leergierig, zeer op mensen gesteld, lief, zelfstandig, wat zij nu al kan op zo'n korte tijd...

Dat goede karakter heeft zij vast van jou meegekregen, ik weet dus dat jij ook een zeer aangename hond zult zijn.

Wij hopen echt dat er iemand jou ontdekt!

Mick Vandecauter
je pup Lovely en haar baasje Maud

Charra en Luca

Aan de opvangmama van Luca...

Luca doet het echt PRIMA.

Op ongeveer 2 maandjes tijd hebben we onze Luca helemaal zien veranderen. De eerste weken was hij zo bang en onzeker. Mannen moesten niet in zijn buurt komen. Hem binnen in huis krijgen was ook dikwijls een probleem. Bang dat hij gestraft zou worden misschien?!

Dankzij de hondenschool en vele marktbezoeken is ons manneke echt helemaal veranderd.

Hij geeft knuffeltjes bij iedereen (ook bij mannen), loopt vrolijk rond te crossen in de tuin (in het begin was hij zeer ingetogen).

Maar het liefst wat hij doet is in het zeteltje liggen soezen... lui ventje :-)

- in tegenstelling met felle Charra tenminste (zij is niet te stoppen, zelfs na lange lessen flyball is ze nog lang niet uitgeraasd :-) ).

Ondertussen kunnen we ook al op grote velden een balletje gaan gooien met Luca, balletjes daar is hij echt dol op. Misschien dat flyball voor hem in de toekomst ook iets is.

Dat doen de hondjes echt allemaal supergraag.

Puur spelplezier.

Binnenkort volgt meer.

HET VERHAAL VAN SARAH - Deel 3 - IN OPVANG

Nog nieuws van Sarah,

Onze meid haar sterilisatie is goed verlopen, ze stelt en doet het heel goed!!
Nu nog dat ene speciale plekje voor altijd……………………………….liefst met een tuintje waarin ze mag ravotten, ze doet niets liever dan achter een speeltje aan rennen!!!

Dus iemand met een hart………………………..en een tuintje voor Sarah!!!

Erik "DE GOEDE HERDER"

Blue Eye tuttert zichzelf in slaap

BEKIJK DIT MAAR EENS

http://www.youtube.com/watch?v=iSxF1Y7_mAk

Elizabethje

Dit is mijn 3de dag bij mijn nieuwe baasjes en ik vind het hier zeer leuk, ben al vriendjes geworden met een van de katten, Tijger, die gaat niet meer van me lopen en blaast ook niet naar me, maar spelen vind hij nog wat eng, ben nog beetje onstuimig hé...
Maar ik voel me hier goed, wordt dagelijks verwend met lekker vlees.Mijn eerste nacht was niet zo leuk, moest van bazinnetje in een bench, ze had er een deken ingelegd en wat beentjes en speeltjes, maar toen het licht uitging en ik hier helemaal alleen zat, ging ik beetje zielig janken...bazinnetje is dan terug naar beneden gekomen en is op de sofa gaan liggen, waar ik dicht tegen haar aan ging liggen, maar telkens zij bewoog werd ik weer wakker, dan heeft ze mij terug in de bench gedaan en is boven gaan slapen, dus ik weer zielig beginnen janken... toen kwam baasje naar beneden, die heeft me dan weer uit de bench gepakt en bij hem gelegd, daar hebben we dan samen de hele nacht gelegen, maar was ongedurig zei baasje, dan weer op de sofa , dan weer op de grond onder de salontafel...ja een vreemde omgeving hé...
Gisteravond werd ik weer in die bench gezet, weer probeerde ik die zielig janken truk, maar bazinnetje had er geen zin in en werd beetje boos, ze nam een krant en zei op boze toon "nu moet je als een braaf meisje gaan slapen en klopte zachtjes met de krant tegen de bench, ik schrok en heb me toen maar braafjes op de pluche eend gelegd en heb de hele nacht braaf geslapen.
Toen bazinnetje deze morgen me dan uit de bench nam was ze zo blij en ik fier natuurlijk, ben daarna direct in de tuin een plasje gaan doen en daarna kreeg ik lekker eten, dan moest ik weer in de tuin en heb kaka gedaan en weer zei bazinnetje dat ik heel flink was....
Mocht ook weer mee met de auto, boodschappen gaan doen, moest wel blijven zitten, maar dat heb ik ook heel goed gedaan...

Ik zal straks proberen om weer flink te gaan slapen..

woef woef

Elizabethje

Hoi,

Ik ben Elisabeth, 3 en een halve maand jong, geboren in Spanje op 20 juli 2008.
Daar ben ik bij Fabienne terecht gekomen en zij heeft me verzorgd zodat ik groot en sterk kan worden!
Na een tijdje ben ik bij een pleeggezin in Lier terechtgekomen, daar had ik een leuk bazinnetje Karin en veel speelkameraadjes.
Daar kon ik helaas niet blijven en hebben ze mij op internet gezet op http://www.pets.be/
Toen mijn nieuwe baasje aan het surfen was op het net (wat dat ook mag betekenen )...lol
ze zagen mijn leuk snoetje en ze waren gelijk verliefd, ze hebben toen direct contact opgenomen met Carine van ACE en ze mochten komen kijken in Lier.

Eenmaal mij in het echt gezien wisten ze zeker dat ze mij wilden adopteren.

Vandaag zijn ze me komen ophalen en blij dat ik was, ook wel beetje verdrietig omdat ik mijn speelkameraadjes moest achterlaten, maar de rit met de auto was leuk, zoveel dingen om te zien, heb dan ook een knabbeltje gekregen voor onderweg en toen zijn ze met me naar een dierenzaak geweest waar ik een spiksplinternieuw gareeltje en leiband heb gekregen, want die mijn nieuwe baasje bijhad was wat groot voor mij en ook nogal flashy (maar dat kan je toch niet zeggen hé... )...lol
Toen we thuis aankwamen zag ik daar allemaal grote poezen rondlopen, ze waren allemaal beetje bang van mij, misschien omdat ik begon te grommen, ja ik ben wel klein, maar heel dapper hoor...
Mijn nieuwe bazinnetje is ook met mij gaan wandelen, wat ik ook heel leuk vond, al die bladeren en nootjes die op de grond liggen, leuk om in te spelen, daarna heb ik op de sofa bij baasje wat geslapen.Toen ze gingen eten heb ik biefstuk mogen proeven, mmmm lekker!!!

en nu lig ik weer te slapen, wat een hondenleven hé???





Tot volgende keer

woef woef...

Puli en Leon samen bij de Indian Scouts

Jawél, het is gebeurd.

De eerste dag samen met de NAIS kids.

Het was een hele belevenis.

Hakata (Ann) kwam in de voormiddag aan met Leon. Dat was niet zomaar, hoor dagboek. Je weet toch dat ik Leon niet zo direct zag zitten toen hij aankwam met dat grote vliegmasjien.



Onze vrouwtjes hadden afgesproken om ons samen naar een "neutrale" hondenwei te brengen waar wij op onze eigen hondse manier mekaar eens goed konden leren kennen en onze rangorde bepalen. Zodra we in de wei waren gooide Meneer Leon alle remmen los en rende hij zowat aan 150 km. de wei rond.

Ikke niet hoor,ik nam het allemaal heel kalm op: een stapje naar rechts, twee naar links en dan wat gras eten. Ik dacht bij mezelf :" laat die knul zich maar uitsloven ik doe alsof ik het niet zie.".



Maar , tussen ons gezegd, in mijn binneste stond ik te popelen om mee te doen en opeens kon ik me niet meer inhouden en met een sprong ,een mustang waardig, wierp ik me in de race. Jongens,wat was dat fun! Leon is een echte circushond.

Hij sprong over mij, onder mij en was overal tegelijkertijd.Na een hele tijd ravotten werd ik moe. Leon ook,maar die wou dat niet toegeven. Net toen ik wou gaan liggen kwam hij weer met geweld op mij gesprongen, maar ik heb even mijn tanden laten zien en Leon snapte meteen wat ik bedoelde.

Net op dat moment kwam er een reuzegrote blonde scheper op de wei. Ik heb het niet op met honden die groter zijn dan ikzelf en ik liep vlug naar mijn vrouwtje toe. Maar de Leon niet, hoor. Die wierp zich onstuimig op dat grote beest en ik riep:"Leon,zijde gij ne Kamikaze, of wat?!?".



Ann heeft hem dan ook maar aangelegd. Na de middag kwamen de kids aan. Dat is altijd een supermoment voor mij. Leon keek wel wat verbaasd rond bij die drukte. Maar dan ontdekte hij onze konijnen,jongens ...ging hij toch pal voor dat hok staan en blàffen dat horen en zien verging. Na een half uur vond ik het welletjes en ik gaf hem een zware diepe "wràààààf" en Leon trok zich deemoedig terug.

Dat heb ik later op de dag nog een keertje moeten doen. Ah,ja, n'en hond moet toch aan zijn buren denken,hé? Toen hij de konijnen beu was ging hij maar op mijn nest liggen,maar dat is niet zo erg,ik heb er tenslotte twee beneden en één boven. Maar wat ik niet leuk vind is dat hij te dicht bij MIJN vrouwtje komt. Ik hou dat goed in het oog vanop mijn nest,hè.

Dan grom ik vervaarlijk en dan weet hij wel hoe laat het is. Mijn vrouwtje vindt dat niet leuk ze zei tegen me:"Maar Puli toch, ik dacht dat jalouzie een lelijke menseneigenschap is.Er is geen reden voor, hoor".

Ja, dat kan zij wel zeggen,maar je snapt toch wel dat ik nu haar , Hakata en de kids met hem moet delen. Da's wel even wennen ,hoor.



Volgende zaterdag vertrekken we voor 3dagen op tipikamp. Ben zèlf benieuwd wat dàt gaat worden. Ik hou je op de hoogte,zulle!

Lief dagboek, nog even dit: Leon is een ALLESETER.

Zijn menu van die middag: een lege vulpenvulling,twee eikels die al 5 jaar in een mand naast de haard liggen, uit de haard heeft hij het klokhuis van appel op een bedje van asse opgegeten en 2 ballen van mij.

Mijn baasje denkt dat Leon een heel interessante stoelgang gaat hebben.

Tot wederenschrijfs,

knuf en snuf van je PULI

"Kersverse opvangmama"

Zo mag ik mij wel noemen.

Na de eerste twee opvanghondjes (waarvan we eentje zelf adopteerden en de andere naar een vriendin ging) is gisteren het derde opvanghondje 'echt' van thuis vertrokken.

Natuurlijk een traantje weggepinkt, want na enkele dagen heeft dat hondje sowieso al een plaats in je leven. Maar het was ook een traan van plezier omdat het meteen klikte tussen Manchito en zijn nieuw gezin!
En als je 's anderendaags een telefoontje krijgt van het adoptiegezin om te vertellen dat ze superblij zijn met hun nieuwe huisgenoot, ja, dat geeft wel een heel speciaal gevoel!
Ik zou dus willen zeggen aan al wie denkt aan opvang maar nog twijfelt (zoals ik ook eerst een tijdje twijfelde of ik het wel zou aankunnen)

DOEN!

De emoties horen er nu eenmaal bij, maar een hondje meer dat een kans krijgt.... daar doen we het toch voor.


Manchito,
lief beerke,
jij hebt je gouden mandje gevonden, het gaat je goed!
Mick Vandecauter

HET VERHAAL VAN SARAH - Deel 2 - IN OPVANG

Sarah in de opvang

Onze lieve meid,
nu super gelukkig,
een lief knuffeltje,
speels,

ze doet het geweldig met de andere honden in het opvanggezin.

Nu nog iemand met een hart voor Sarah en haar leven krijgt een heel andere wending!!!