Spaanse Honden in Nood : september 2008

Ongelooflijk, vreselijk, maar keiharde realiteit !

De foto´s zijn shockerend, u bent gewaarschuwd.

Dít is 1 van de vele voorbeelden waar de petitie voor was opgesteld en de manifestatie in Madrid was georganiseerd…..
Voor deze Galgo dame bestond geen bescherming, voor deze mooie Galgo bestond alleen een leven van afzien, alles om haar “baas” te dienen om te helpen bij de jacht…de “jacht”….jacht waarop en waarom…
In dit geval wordt er nu jacht gemaakt op de baas, want wat hij heeft klaargespeeld is niet te bevatten, doch dit is zeker niet de eerste en enige keer dat honden op deze wijze worden gevonden, maar dan zijn ze meestal al overleden en worden de resten gevonden in een kuil, of je ziet ze opgehangen aan een boom in een bos, etc.
Een rescue organisatie in Albacete kreeg een melding door via alarmnummer 112 dat er een Galgo bij een benzinepomp rondzwierf in vreselijke toestand, vrijwilligers van de organisatie gingen er op af maar bij aankomst was ze spoorloos. Even later werd ze gesignaleerd een stuk verder langs de snelweg en daar aangekomen konden ze haar insluiten en meenemen naar de opvang.
De dierenartsen hebben direct moeten besluiten om euthanasie toe te passen gezien de vele verbrandingen, en de gruwelijke verminkingen vooral aan haar gezicht, met name de ogen, oren, snuit, lippen en tong. Verder had ze talloze verwondingen aan haar lichaam, loslatende huid, bovenal waren haar voeten flink verminkt tot op het bot waarschijnlijk doordat ze haar aan een touw hebben meegesleept.
Het arme dier liet zich toch nog benaderen met vertrouwen en zonder enige poging om aan te vallen, ondanks al haar vernederingen die ze heeft meegemaakt, de mishandelingen, alles wat ze heeft ontbeert waardoor een wezen het vertrouwen in de mens nimmer nog zou kunnen terugkrijgen.
Ze wilde zo graag haar enorme dorst lessen…ze vertrouwde de vrijwilligers om haar te helpen, in dit geval om haar uit haar lijden te verlossen….Nadat ze had gedronken werd ze ingeslapen.
De vrijwilligers zijn volkomen in shock geweest en hebben zich geschaamd, geschaamd voor de “mens” die dit gedaan heeft.
Want wie is in staat, om een levend wezen wat “niet goed genoeg meer is voor de jacht”, of die “te oud is om voor nog meer pups te kunnen zorgen” of welke andere onnozele reden dan ook, om een onschuldig en nobel wezen te martelen en te verbranden?
Dat kan alleen maar een volkomen gewetenloos persoon zijn, een persoon zonder gevoel, een persoon zonder hersenen, althans, geen ontwikkelde hersenen…
Want, zoals Mahatma Ghandi zei :
De beschaving (dus ontwikkeling) van een volk is te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan.

Vrij vertaald uit een Persbericht en persoonlijk aangevuld.
September 28, 2008
Gina van der Ende

Dit zien we niet dikwijls

Epilepsie

16 november 2007, hebben mijn zoon en ik hem ' Vosje ' opgehaald van vliegveld Rotterdam.
Hij is een stoer- aantrekkelijke hond, met aandoenlijkeen ondeugende trekjes ' ha... ha... !!
Hij heeft zich goed aangepast en is een stabiele hond.
Wij zijn dus... blij met Vosje,
hij... ook BLIJ met zijn leven bij ons en met zijn broertje Bliksem, een Boerenfox.

Ik schrok zo hevig toen Vosje de eerste keer een soort van toeval kreeg.
Hij verloor totaal de controle over zijn lichaam,
had spartelbewegingen, klappertanden, urine verlies en rillen. Het duurde enkele minuten.
Ik hoop dat het een lichte vorm is van epilepsie en heb een afspraak gemaakt met de dierenarts.
Vosje moet nuchter zijn en ik moet zijn ochtend urine meenemen. Zo kunnen ze uitsluiten of bevestigen wat het zou kunnen zijn.

Vriendelijk groet, Barbara Marcks.

Van straathond tot bezoekhond

Mijn naam is Lupa en heb de eerste jaren van mijn leven in Spanje gewoond en veel over straat gezworven.
Tot ik bij Fabienne terechtkwam en ik niet meer op zoek moest gaan naar mijn eten.
Plots kwam er een dag dat ik in een grote kist gezet werd en in een ding wat veel lawaai maakte.
Toen ik daar uit mocht stonden er vele mensen te kijken naar mij en er was 1 mens wat mij in haar armen nam en begon te knuffelen dat vond ik heel fijn. Ik ging in een ding met 4 wielen met die mensen mee. Ik mocht de ganse tijd lekker op schoot liggen.
Aangekomen in wat die mensen ‘hun thuis’ noemden zag ik dat ik niet alleen was als viervoeter. Vond ik niet erg , ik ben met iedereen vriendjes. Er liepen daar 2 labradors rond en nog 2 hondjes die samen met mij uit Spanje gekomen waren.
Ik vond het daar echt fijn, alhoewel het toch af en toe kriebelde om te gaan zwerven, maar ik heb het niet gedaan. Ik geniet te veel van mijn warme bedje, lekker eten, spelen met de rest van de bende en het lekkere knuffelen.
Toen mijn vrouwtje doorhad dat ik me nu echt thuisvoelde nam ze me eens mee naar haar werk in een bejaardentehuis. Was beetje raar in begin, zo’n groot huis, met vele mensen en een kooi die op een neer gaat. Maar vond het niet lang vreemd. Ik kreeg overal lekker eten van die mensen en werd gestreeld.
Ik had door dat dit voor mij een leven is waar ik nooit van had durven dromen. Voor mij is die droom uitgekomen en wil de rest van mijn leven die droom blijven beleven. Daar twijfel ik niet aan, moet zelfs al een beetje op mijn lijn beginnen letten. Grapje hoor !!